بیوگرافی
ویلیام مارش بائر (۱۳ فوریه ۱۹۱۷ – ۱۰ ژانویه ۲۰۱۱)، خلبان آمریکایی، سرهنگ نیروی هوایی و کهنهسرباز جنگ جهانی دوم بود. بائر آخرین خلبان زنده (فرمانده هواپیما) در یورش دولیتل به شمار میرفت؛ نخستین حمله هوایی که خاک اصلی جزیره هونشو ژاپن را هدف قرار داد.
بائر که اصالتاً اهل راونا در ایالت اوهایو بود، در سال ۱۹۳۴ از دبیرستان راونا فارغالتحصیل شد. او بین سالهای ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ در کالج هیرام و دانشگاه کنت تحصیل کرد. سپس از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ به گارد ملی اوهایو در اسکادران ۱۰۷ سواره نظام که در راونا مستقر بود، پیوست.
بائر در سال ۱۹۴۰ از مدرسه پرواز سپاه هوایی ارتش فارغالتحصیل شد و در ۴ اکتبر همان سال با درجه ستوان دومی به نیروی هوایی ارتش پیوست. در اکتبر ۱۹۴۰، به اسکادران بمب ۳۷ در پایگاه هوایی لوری در دنور پیوست. سپس در ژوئن ۱۹۴۱ به گروه بمباران ۱۷ در پایگاه مککورد واقع در واشنگتن منتقل شد.
در ماههای پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، بائر داوطلب نخستین حمله هوایی آمریکا به ژاپن شد. این عملیات که به افتخار فرمانده آن، سرهنگ دوم جیمز «جیمی» دولیتل، یورش دولیتل نام گرفت، در ۱۸ آوریل ۱۹۴۲ انجام شد. بائر یکی از شانزده بمبافکن متوسط B-25B میتچل را هدایت کرد که از عرشه ناو هواپیمابر به پرواز درآمدند تا شهرهای هونشو را هدف قرار دهند.
بائر و پنج خدمهاش در جریان این یورش، شهر یوکوهاما را بمباران کردند. آنها شبانه با چتر نجات از بمبافکن خود بر فراز چین بیرون پریدند؛ این نخستین پرش بائر از یک هواپیما بود. روستاییان چینی آنها را پناه دادند تا زمانی که نیروهای آمریکایی به نجاتشان آمدند. مادرش، کاترین بائر، حدود یک ماه بعد از سوی سرهنگ دوم دولیتل خبر زنده ماندن پسرش را دریافت کرد. از شرکتکنندگان یورش دولیتل، یازده نفر کشته یا اسیر شدند. بائر و سایر اعضای خدمه از چین به ایالات متحده بازگشتند.
در ژوئن ۱۹۴۲، بائر و بیستودو تن دیگر از شرکتکنندگان یورش دولیتل، طی مراسمی در کاخ سفید نشان صلیب پرواز ممتاز را دریافت کردند. شهر راونا ۳ ژوئیه ۱۹۴۲ را «روز بیل بائر» اعلام کرد. بائر در ۱۸ اوت ۱۹۴۲ با لورین (نام خانوادگی پیش از ازدواج: امان) در لابی هتل لیدی لافایت در والتربورو کارولینای جنوبی ازدواج کرد. این زوج در طول زندگی مشترکشان دو پسر و دو دختر داشتند.
بائر در طول جنگ جهانی دوم در نیروی هوایی ارتش ماند و تا درجه سرهنگی پیشرفت کرد. او در جریان جنگ فرماندهی اسکادران بمباران ۴۲۸ را بر عهده داشت و تا سپتامبر ۱۹۴۵ در آفریقا (از جمله حمله متفقین به شمال آفریقا) و جبهه اروپا (از جمله ایتالیا) خدمت کرد. پس از پایان جنگ، به بازرس سانحه هوایی تبدیل شد و در ۱۹۴۷ به نیروی هوایی تازهتأسیس آمریکا منتقل شد. او همچنین فرماندهی یک سازمان ترابری نیروی هوایی در منطقه قطب شمال و پایگاه هوایی دابینز در ماریتای جورجیا را بر عهده گرفت. در طول خدمتش، نشان ستاره برنزی و دو مدال هوایی را کسب کرد.
او در سال ۱۹۶۶ به همراه همسر و چهار فرزندش به بولدر کلرادو نقل مکان کرد. او تا زمان مرگش در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۱ در سن ۹۳ سالگی (بر اثر عوارض ناشی از سقوط در ژوئن ۲۰۰۹) در محله آپر تیبل مسا در جنوب بولدر زندگی کرد. او دو پسر، دو دختر و شش نوه از خود به جای گذاشت. همسرش لورین پیش از او در سال ۲۰۰۴ درگذشت. بائر و همسرش در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شدند.
مرکز سرهنگ ویلیام مارش بائر در ژوئن ۲۰۱۳ در فرودگاه منطقهای پورتیج واقع در شهرک شالرزویل شمال راونا افتتاح شد.
پارک بیل بائر، یک فضای سبز ۱.۷ هکتاری مجهز به تجهیزات بازی در محله جنوب بولدر، در پاییز ۲۰۱۴ توسط شهرداری افتتاح شد.