آرون ریچارد فیشر (۱۴ مه ۱۸۹۵ – ۲۲ نوامبر ۱۹۸۵)، نظامی آمریکایی بود. او بیش از سی سال (۱۹۱۱ تا ۱۹۴۷) در ارتش ایالات متحده خدمت کرد و دریافتکننده چندین نشان نظامی بود. مهمترین این افتخارات، دریافت نشان صلیب خدمات برجسته و قلب بنفش از ایالات متحده و صلیب جنگ فرانسه با ستاره طلایی از دولت فرانسه به خاطر اقداماتش در نبرد بود؛ زمانی که در جنگ جهانی اول با درجه ستوان دومی خدمت میکرد.
علاوه بر اینها، فیشر به خاطر یازده سال و نیم خدمت در یگان آموزش افسران ذخیره (ROTC) دانشگاه ویلبرفورس، نشان ستایش ارتش آمریکا را نیز دریافت کرد. او در سال ۱۹۴۲ به درجه سروان/افسر تضمینشده ارتقا یافت و در ۱۹۴۷ از ارتش بازنشسته شد. فیشر سالهای پایانی عمر خود را در زینیا، اوهایو گذراند و بهعنوان کارمند غیرنظامی در پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون مشغول به کار بود. او در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۵ درگذشت و بقایای او در باغ یادبود ولیویو در نزدیکی زینیا به خاک سپرده شد.
فیشر که در سال ۱۹۱۱ به ارتش آمریکا پیوسته بود، ابتدا در هنگ سوارهنظام نهم و هنگ پیادهنظام بیستوچهارم خدمت کرد؛ هر دو هنگ، یگانهای مختص سیاهپوستان بودند. ارتش آمریکا در آن زمان بهشدت نژادپرستانه و تفکیکشده بود. او با درجه ستوان دومی به اروپا اعزام شد و در فرانسه به هنگ پیادهنظام ۳۶۶ از لشکر پیادهنظام ۹۲ خدمت پرداخت. پس از جنگ جهانی اول، فیشر در صفوف درجهداران ارتقا یافت. او در هنگ پیادهنظام ۲۴ خدمت کرد، در سال ۱۹۲۱ به درجه افسر تضمینشده ارتقا یافت و بهعنوان ستوان دوم در ارتش ذخیره منصوب شد. مسیر خدمت فیشر شامل ایالتهای تگزاس، آریزونا، نیومکزیکو، کالیفرنیا، هاوایی، مکزیک و فیلیپین بود؛ تا اینکه در سال ۱۹۳۶ به یگان تاکتیکهای نظامی ROTC در دانشگاه ویلبرفورس اوهایو منتقل شد. دانشجویان نظامی ویلبرفورس او را «کپ» (ناخدا/سروان) فیشر میخواندند و او در سال ۱۹۴۷ از خدمت فعال بازنشسته شد.
اوایل زندگی و تحصیلات
آرون ریچارد فیشر در ۱۴ مه ۱۸۹۵ در لایلز استیشن، محلهای سیاهپوستنشین در شهرستان گیبسون ایالت ایندیانا متولد شد. پدرش بنجامین اف. فیشر، کشاورزی بود که در جنگ داخلی آمریکا در یگان پیادهنظام نیروهای رنگینپوست ارتش خدمت کرده بود و مادرش میسی اکتیوا (بارنهیل) نام داشت. آرون ده ساله بود که مادرش درگذشت و پدرش با سوزان لایلز لارنس ازدواج کرد.
فیشر تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه دولتی لایلز استیشن گذراند و دو سال نیز در دبیرستان سیاهپوستنشین لینکلن در پرینستون ایندیانا درس خواند. پس از ترک دبیرستان، در مزرعه پدرش در لایلز استیشن کار کرد تا اینکه در سال ۱۹۱۱ به ارتش ایالات متحده پیوست.
مسیر شغلی
خدمات نظامی اولیه
فیشر در ۲۸ فوریه ۱۹۱۱ در پادگان جفرسون نزدیک سنتلوئیس میسوری به ارتش پیوست و برای آموزشهای نظامی به کمپ شرمن اوهایو و لئون اسپرینگز تگزاس فرستاده شد. او ابتدا به هنگ سوارهنظام نهم، یکی از چهار هنگ سیاهپوست ارتش آمریکا در آن زمان، اختصاص یافت؛ اما سپس به هنگ پیادهنظام بیستوچهارم، یعنی هنگ سیاهپوست دیگر، منتقل شد. فیشر در ۱۳ سپتامبر ۱۹۱۴ به درجه سرجوخه ارتقا یافت. تا سال ۱۹۱۶، او در نیومکزیکو و مرز مکزیک وظایه نگهبانی انجام میداد و در ۳۱ دسامبر ۱۹۱۶ به گروهبان ارتقا یافت. اوایل سال ۱۹۱۷، زمانی که آمریکا وارد جنگ جهانی اول شد، فیشر در هنگ پیادهنظام ۲۴ در داگلاس آریزونا و کمپ فورلانگ نیومکزیکو خدمت میکرد.
فیشر خدمت خود را در هنگ پیادهنظام ۳۶۶ ادامه داد؛ این هنگ یکی از چهار هنگ پیادهنظام لشکر ۹۲ بود؛ لشکری که یکی از دو لشکر پیادهنظام سیاهپوست در اواخر سال ۱۹۱۷ تشکیل شده بود. او دوره ۹۰ روزه مدرسه نامزدی افسری را در فورت دموینز آیووا در مه ۱۹۱۸ به پایان رساند و در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۸ به اروپا اعزام شد.
خدمت در جنگ جهانی اول
فیشر مأموریت دریافت ستوان دومی را از ۱ ژوئن ۱۹۱۸ آغاز کرد و در هنگ پیادهنظام ۳۶۶ از لشکر ۹۲ خدمت کرد. او به خاطر «شجاعت استثنایی در عملیات» در نبردی در ۳ سپتامبر ۱۹۱۸، زمانی که لشکر ۹۲ در بخش سن-دییه فرانسه مستقر بود، موفق به دریافت نشان صلیب خدمات برجسته، دومین نشان عالی کشور برای دلاوری، شد. متن استناد فیشر چنین میخواند:
رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا، با اختیار قانون کنگره مورخ ۹ ژوئیه ۱۹۱۸، با افتخار نشان صلیب خدمات برجسته را به ستوان دوم (پیادهنظام) آرون آر. فیشر، ارتش ایالات متحده، به خاطر شجاعت استثنایی در عملیات هنگام خدمت در هنگ پیادهنظام ۳۶۶، لشکر ۹۲، در نزدیکی لسو فرانسه در ۳ سپتامبر ۱۹۱۸ اهدا میکند. ستوان فیشر هنگامی که موضعش توسط نیروی برتر دشمن مورد حمله قرار گرفت، دلاوری بینظیری از خود نشان داد؛ او نیروهایش را هدایت کرد و با وجود جراحت شدید، از جایگاه خود تخلیه نشد. او و نیروهایش تا زمانی که دشمن با پاتک عقب رانده شد، به جنگیدن ادامه دادند.
چون تلاشهای فیشر در حمایت از متحدان فرانسوی آمریکا صورت گرفت، دولت فرانسه در ۱۷ مه ۱۹۱۰ نشان صلیب جنگ با ستاره طلایی را به او اعطا کرد و او را «افسری با شجاعت تحسینبرانگیز» خواند. فیشر که در نبرد مجروح شده بود، بعداً نشان قلب بنفش را نیز دریافت کرد.
خدمت نظامی پس از جنگ
پس از جنگ، فیشر تصمیم گرفت در ارتش آمریکا بماند؛ هرچند این به معنای چشمپوشی از مأموریت افسریاش بود. او در ۱۷ مارس ۱۹۱۹ بهعنوان افسر مأمور مرخص شد، اما دوباره بهعنوان گروهبان یکم در هنگ پیادهنظام ۲۴ ثبتنام کرد و در مرز آمریکا و مکزیک خدمت نمود. افسران سیاهپوستی که ترجیح میدادند در ارتش بمانند، عموماً به درجه افسر تضمینشده تنزل مییافتند و فیشر نیز در ۲۰ اوت ۱۹۲۱ به این درجه ارتقا یافت. علاوه بر این، او به ستوان دوم در ارتش ذخیره منصوب شد و تا سال ۱۹۴۷ بهعنوان افسر ذخیره خدمت کرد. فیشر به ستاد فرماندهی سپاه هشتم در فورت بلیس تگزاس منصوب شد، از سپتامبر ۱۹۲۳ تا ژوئن ۱۹۲۴ در مدرسه تدارکات فیلادلفیا تحصیل کرد و خدمت خود را در آریزونا و نیومکزیکو ادامه داد. او همچنین سه سال در پادگان شوفیلد هاوایی (۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰) خدمت کرد و یک دوره دو ساله خدمت در فیلیپین را نیز پشت سر گذاشت؛ سپس در سال ۱۹۳۴ برای یک سال خدمت در سانفرانسیسکو کالیفرنیا به آمریکا بازگشت و در ستاد منطقه سپاه دوم مشغول به کار شد.
در ۲۹ ژوئن ۱۹۳۶، فیشر به یگان تاکتیکهای نظامی ROTC در دانشگاه ویلبرفورس اوهایو منصوب شد و یازده سال و نیم بهعنوان مربی در آنجا ماند. شاگردان او از جمله جان آر. فاکس، دریافتکننده نشان افتخار جنگ جهانی دوم بودند. فیشر در ۱۶ ژوئن ۱۹۴۲ به درجه سروان/افسر تضمینشده ارتقا یافت، اما دانشجویان نظامی ویلبرفورس او را «کپ» (سروان فیشر) خطاب میکردند. او در سال ۱۹۴۷ از ارتش بازنشسته شد.
سالهای پایانی عمر
حدود سال ۱۹۴۷، فیشر با مشکلات سلامتی مواجه شد که او را مجبور کرد نیمه دوم سال را مدام در بیمارستان بستری باشد و در نهایت در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۷ از ارتش آمریکا بازنشسته شود. فیشر سالهای پایانی عمرش را در زینیا اوهایو گذراند و بهعنوان کارمند غیرنظامی در پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون شرق دیتون اوهایو کار میکرد. در سال ۱۹۶۱، فیشر گواهی خدمت را از یوجین ام. زوکرت، وزیر نیروی هوایی آمریکا دریافت کرد؛ گواهیای که «پنجاه سال خدمت وفادارانه دولتی» او را گرامی میداشت.
مرگ و میراث
فیشر که در سالهای آخر عمرش از فشار خون بالا و نابینایی رنج میبرد، در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۵ در ۹۰ سالگی در زینیا، شهرستان گرین اوهایو درگذشت. بقایای او در باغ یادبود ولیویو در نزدیکی زینیا به خاک سپرده شده است. بقایای مری مایل فیشر (۱۹۰۵–۱۹۸۷)، همسر فیشر، در کنار او دفن شده است.
افتخارات و نشانها
- صلیب خدمات برجسته
- قلب بنفش
- نشان ستایش ارتش برای خدمت در ROTC دانشگاه ویلبرفورس
- صلیب جنگ با ستاره طلایی (فرانسه)
- مدال خدمات مکزیک
- مدال پیروزی
- نشان خدمات دفاعی آمریکا
- مدال کمپین آمریکا
- مدال پیروزی جنگ جهانی دوم
دانشآموختگان ROTC ویلبرفورس، کلاس ۱۹۴۲، در ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۳ در شیکاگو ایلینوی مراسمی برای بزرگداشت فیشر ترتیب دادند. در این گردهمایی، شاگردان پیشین و دوستان نظامی فیشر یادآوری کردند که او الگوی موفقی برای دانشجویان نظامی ویلبرفورس بوده است. فیشر با صدای رسا، نظم سختگیرانه و درخشش نظامیاش شناخته میشد؛ او با موفقیت روحیه همبستگی گروهی را در میان دانشجویان ویلبرفورس ایجاد کرد و به آنها آموخت که «سرسخت و تابآور» باشند.