نبرد نخستین سد
نبرد نخستین سد در ۲۷ فوریه ۱۸۴۱ میلادی، در جریان جنگ اول تریاک، میان نیروهای بریتانیایی و چینی در جزیره نخستین سد و اطراف آن در رودخانه مروارید، استان گوانگدونگ چین رخ داد.
پیشینه
در ۲۱ فوریه ۱۸۴۱، لین زهشو، کمیسر امپراتوری سابق، از ورود ۱۰۰۰ سرباز منظم از هونان و تعداد مشابهی از یوننان به گوانگژو خبر داد. لین با ژنرال شیانگفو از نیروهای هونان دیدار کرد و روز بعد با ژنرال یونگفو ملاقات داشت. در ۲۴ فوریه، لین، کمیسر امپراتوری چیشان و دیگر مقامات از استحکامات رودخانه مروارید بازدید کردند و شب را در لیته، شرق گوانگژو، سپری کردند. بازدید روز بعد ادامه یافت و در ۲۶ فوریه در تاهوانگجیاو، جنوب گوانگژو، به پایان رسید.
نبرد
در صبح ۲۷ فوریه، ناوهای کالیوپ، هرالد، آلیگیتور، سولفور، مودست و کشتیهای بخار ماداگاسکار و نِمِسیس از بوکا تیگریس عبور کردند. ستوان جان الیوت بینگام از ناو مودست نوشت:
«در حالی که این کشتیها پیش میرفتند، ساحل پر از هزاران نفر از اهالی بود که به این بیگانگان جسور خیره شده بودند، بسیاری از آنها بیشک در دل آرزوی موفقیت آنها را داشتند.»ناخدا جیمز برمر، فرمانده کل نیروهای بریتانیایی، کاپیتان توماس هربرت از ناو کالیوپ را به فرماندهی ناوگان گمارد. پس از عبور از جزیره تایگر و سد دوم، آنها تا ظهر به نزدیکی جزیره نخستین سد رسیدند. در آنجا، بریتانیاییها کشتی کمبریج، یک کشتی سابق کمپانی هند شرقی، را دیدند که پرچم قرمز یک دریاسالار چینی را برافراشته بود. استحکامات طولانی چینیها در امتداد رودخانه مجهز به ۴۷ توپ بود و ردیفهای چادرهای سفید در مزارع برنج همسایه نشاندهنده حضور تعداد زیادی از نیروهای تاتار بود. بیش از ۴۰ جونک جنگی نیز در بالادست رودخانه مستقر بودند.
با پیشروی کشتیهای بخار، توپخانههای چینی آتش گشودند و بریتانیاییها با شلیک گلولههای توپ و راکتها پاسخ دادند. ناو مودست به نزدیکی ساحل رسید و پیش از پیوستن دیگر کشتیها، آتش توپخانهای را آغاز کرد. نیروهای چینی مقاومت سرسختانهای کردند، اما نتوانستند در برابر آتش توپخانه بریتانیا دوام بیاورند. گلولههای توپ و راکتهای کشتیهای ماداگاسکار و نِمِسیس اثرات ویرانگری داشتند و بخش زیادی از اردوگاه چینیها را به آتش کشیدند. کشتی کمبریج نیز آتش گشود، اما به سرعت تحت فشار توپخانه بریتانیاییها قرار گرفت. خدمه آن به آب پریده و به سمت ساحل گریختند. اگرچه جونکهای جنگی چینی سر و صدای زیادی به راه انداختند، اما از محدوده آتش نیروهای بریتانیایی دور ماندند.
پس از یک ساعت، توپخانههای چینی تقریباً خاموش شدند و نیروهای بریتانیایی پیاده شدند. هربرت گزارش داد:
«با ملوانان و تفنگداران دریایی پیاده شدم... و استحکامات را تصرف کردیم، در حالی که بیش از دو هزار نفر از بهترین نیروهای آنها را عقب راندیم و حدود سیصد نفر را کشتیم.»بینگام نوشت:
«در حالی که دشمن در برابر گروه ستوان استرانشام میگریختند، تلاش کردند از شاخه عمیقی از رودخانه عبور کنند، که در آن بسیاری از آنها غرق شدند و بسیاری نیز هدف گلوله قرار گرفتند.»بریتانیاییها حدود نیم ساعت پس از پیادهشدن، دژها را تصرف کردند.
در جریان عملیات زمینی، ستوان واتسون از ناو کالیوپ و دیگر افسران به کشتی کمبریج رفتند و پس از مقاومتی کوتاه از سوی خدمه باقیمانده چینی، آن را تصرف کردند. این کشتی مجهز به ۳۴ توپ بود. دستور داده شد تا کشتی به آتش کشیده شود. کمی پس از تاریکی، آتش به انبار مهمات کشتی رسید و انفجاری مهیب رخ داد که دکلها و تیرهای کشتی را به هوا پرتاب کرد. هربرت نوشت که صدای انفجار «حتماً در گوانگژو شنیده شده است.» در مجموع، ۹۸ توپ چینی در طول روز تصرف شد. تلفات بریتانیاییها شامل یک ملوان کشتهشده، شش ملوان زخمی و دو تفنگدار دریایی زخمی بود. ملوان کشتهشده در ناو مودست، به دلیل گیر کردن چکش تفنگش در بخشی از کشتی، هنگام شلیک، گلوله از سرش گذشت.
پیامدها
در ۲۸ فوریه، لین نوشت:
«میشنوم که دیروز شورشیان انگلیسی مقاومت در وویونگ را در هم شکستند. نیروهای منظم هونان در آنجا مستقر بودند و تلفات سنگینی دادند، فرمانده آنها شیانگفو نیز در میان کشتهشدگان بود.»لین افزود که ۱۰۰ نفر از نیروهای آموزشدیده پس از آن از اردوگاه شیانگفو آمدند، اما به موقع برای حمله به وویونگ نرسیدند. بعدازظهر، چیشان، دنگ تینگژن و ییلیانگ جلسهای را آغاز کردند.