چکیده
آنتیسایکوتیکهای آتیپیک (AAP) یا نسل دوم، داروهای ضد روانپریشی هستند که عمدتاً پس از دهه ۱۹۷۰ معرفی شدند. این داروها برای درمان اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی، تحریکپذیری در اوتیسم و به عنوان مکمل در اختلال افسردگی عمده تجویز میشوند. آنها نسبت به هالوپریدول، احتمال کمتری برای ایجاد اختلالات حرکتی دارند، اما عوارض جانبی جدی مانند دیسکینزی دیررس و افزایش خطر سکته را به همراه دارند.
آنتیسایکوتیکهای آتیپیک چیست؟
آنتیسایکوتیکهای آتیپیک (AAP) یا نسل دوم، گروهی از داروهای ضد روانپریشی هستند که عمدتاً پس از دهه ۱۹۷۰ معرفی شدند. این داروها برای درمان اختلالات روانی مانند اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و تحریکپذیری در اوتیسم استفاده میشوند.
کاربردهای پزشکی
این داروها به طور معمول برای درمان اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی تجویز میشوند. همچنین برای کنترل آژیتاسیون در بیماران مبتلا به زوال عقل و اختلال اضطرابی استفاده میشوند.
عوارض جانبی
عوارض جانبی این داروها شامل دیسکینزی دیررس، سندرم بدخیم نورولپتیک و افزایش خطر سکته، مرگ ناگهانی قلبی و دیابت است.
مقایسه با نسل اول
آنتیسایکوتیکهای آتیپیک نسبت به نسل اول، احتمال کمتری برای ایجاد اختلالات حرکتی دارند، اما تحقیقات اخیر تفاوت واضحی بین این دو نسل نشان نمیدهند.
جمعبندی
با وجود مزایای آنتیسایکوتیکهای آتیپیک در کاهش عوارض حرکتی، عوارض جدی مانند دیسکینزی دیررس و افزایش خطر سکته همچنان وجود دارد. انتخاب دارو باید بر اساس نیازهای فردی بیمار و با در نظر گرفتن مزایا و معایب هر دارو صورت گیرد. تحقیقات اخیر، تفاوت واضحی بین نسل اول و دوم این داروها نشان نمیدهند و تأکید بر انتخاب دقیقتر داروها بر اساس ویژگیهای بیمار است.
