اوایل زندگی
طارق در سال ۱۹۵۱ در شهر بوگرا متولد شد و تحصیلات خود را در مدرسه زیلا بوگرا به پایان رساند. پدرش، عبدالحمید، معاون کلانتر پلیس بود.
مسیر نظامی و مبارزاتی
طارق در سال ۱۹۷۱ و در حالی که تنها ۱۹ سال داشت و دانشجوی دانشگاه بود، به جنگ استقلال بنگلادش پیوست. سخنرانی ۷ مارس شیخ مجیبالرحمان، انگیزه اصلی او برای ورود به این نبرد بود. او آموزشهای نظامی خود را در هند دید و در بخش ۷ نیروهای شبهنظامی «مختی بهینی» جنگید. در طول جنگ، فرماندهی یکی از اردوگاههای این نیروها را بر عهده گرفت.
یگان تحت فرمان او موفق شد در ۱ دسامبر ۱۹۷۱، منطقه فولباری را از اشغال ارتش پاکستان آزاد کند. پس از ورود هند به جنگ، نیروهای او به هنگ ششم گارد ارتش هند به فرماندهی سرهنگ دوم وی. کی. داتا ملحق شدند.
به دلیل نقش برجستهاش در این جنگ، نشان «بیر بیکرام» (سومین نشان عالی شجاعت بنگلادش) به او اعطا شد؛ او جوانترین دریافتکننده این نشان بود. طارق در طول نبردها، هشت بار هدف اصابت گلوله قرار گرفت. پس از تسلیم ارتش پاکستان در ۱۶ دسامبر ۱۹۷۱، طارق در ۱۸ دسامبر سوار بر تانک وارد بوگرا شد.
خدمت در ارتش و دوران بازنشستگی
طارق در سال ۱۹۷۴ به ارتش بنگلادش پیوست. در زمان ترور شیخ مجیبالرحمان، او با درجه ستوان دوم در پادگان کومیلا مستقر بود. طارق در سال ۱۹۸۹ با درجه سرگردی از ارتش بازنشسته شد و پس از آن به شرکت نفت پادما، یک شرکت دولتی، ملحق شد.
فعالیتهای فرهنگی و مدنی
طارق به فراوانی درباره جنگ استقلال مینویسد و تاکنون ۳۵ کتاب در این باره تألیف کرده است. او برای آثار ادبیاش، جایزه ملی یادمان کابی شمسور رحمان را دریافت کرده است. وی در حال حاضر از مدیران بانک محدود تعاونی بازرگانی داکا است.
در سال ۲۰۲۰، طارق به همراه سایر کهنهسربازان جنگ استقلال، بیانیهای را امضا کرد و خواستار مجازات افرادی شد که مجسمه شیخ مجیبالرحمان را تخریب کرده بودند. او همچنین رئیس انجمن فارغالتحصیلان دانشگاه چیتاگونگ در سال ۱۹۸۲ بوده است.