اولین همهگیری جهانی وبا
اولین همهگیری جهانی وبا (۱۸۱۷-۱۸۲۴) که به نام وبای آسیایی نیز شناخته میشود، از نزدیکی کلکته آغاز شد و سراسر جنوب و جنوب شرق آسیا، خاورمیانه، شرق آفریقا و سواحل مدیترانه را درنوردید. این بیماری میلیونها قربانی گرفت و توجه اروپاییان را به خود جلب کرد.
منشأ و گسترش اولیه
نام وبا در قرنهای گذشته برای توصیف بیماریهایی با علائم تهوع و استفراغ استفاده میشد. امروزه وبا به بیماری ناشی از باکتری ویبریو کلرا گفته میشود. شواهد تاریخی نشان میدهد که علائم مشابه وبا از ۲۵۰۰ سال پیش در متون هندی توصیف شده است.
گسترش فراتر از هند
پس از هند، وبا به سایر نقاط آسیا و سواحل آفریقا رسید. در سال ۱۸۲۰ به سیام، ۱۸۲۱ به جاوا و عمان، و ۱۸۲۲ به ژاپن و خلیج فارس گسترش یافت.
تأثیرات اجتماعی و نژادی
منشأ هندی وبا موجب افزایش بیگانههراسی و نگرش منفی به فرهنگ و آداب هندی در غرب شد. مقامات استعماری زائران هندی را به عنوان عامل انتشار بیماری تحت نظر گرفتند.
سالهای پس از ۱۸۲۴
پس از ۱۸۲۴، وبا همچنان در برخی مناطق باقی ماند و در دهههای بعد به اروپا و آمریکا نیز رسید. این دوره به عنوان دومین همهگیری جهانی وبا شناخته میشود.