22 مقاله — صفحه 2 از 2
شهرستان خوود، یکی از نواحی استان خوود در غرب مغولستان است که با اکثریت جمعیت قزاق (حدود ۹۶ درصد) شناخته میشود. این منطقه در دهه نود میلادی شاهد مهاجرت گسترده قزاقها به قزاقستان بود، اما اکنون تنوع قومی خود را حفظ کرده است.
وادی حمه ۲۷ محوطهای باستانی در اردن است که به دوره ناتوفیان (حدود ۱۴۵۰۰ تا ۱۴۰۰۰ سال پیش) تعلق دارد. این منطقه، سرآغازی بر شکلگیری نخستین روستاهای سکونتگاهی به شمار میرود.
زبان اوگبیا (AgBeya یا Abaya) پرگویشترین زبان شاخه دلتای مرکزی در نیجریه است که بیش از ۲۰۰ هزار نفر به آن سخن میگویند. این زبان دارای گویشهای کولو، اُلویبیری و آنیاما است، هرچند از گویش آنیاما اطلاعاتی در دست نیست.
منطقه گِرَم نیلاداری دیهیوالا شرقی، بخشی از سکرتاریت منطقهای دیهیوالا در استان غربی سریلانکا است. این منطقه با جمعیتی متنوع از نظر قومی و مذهبی، میزبان جاذبههایی مانند باغ وحش ملی سریلانکا است.
مردمان کاتوئی عمدتاً در ویتنام مرکزی و لائوس زندگی میکنند و زبانهای کاتوئی را صحبت میکنند. این گروهها شامل کا تو، تا اوئی، پاکوه، برو و کوی هستند. معیشت آنها بر پایه کشاورزی، شکار و ماهیگیری استوار است و باورهایشان حول محور ارواح جنگل، مادر برنج و نیاکان میچرخد. با وجود حفظ سنتها، ساخت بزرگراه هوشی مین تأثیرات قابل توجهی بر آنها گذاشته است.
داتوک کرامت، ترکیبی منحصر به فرد از دین عامیانه مالایی، تصوف و دین عامیانه چینی، در مالزی، سنگاپور و سواحل تنگه ملاکا رواج دارد. این باور شامل احترام به ارواح نیاکان و بزرگان جامعه است که با آیینهای خاص همراه است.
سوزان کومر-سیلوین، نخستین مردمشناس زن اهل هائیتی، در سال 1898 متولد شد. او شاگرد برونیسلاو مالینوفسکی بود و در پروژههای یونسکو در هائیتی مشارکت داشت. تحقیقات او بر ریشههای زبان کرئول و مسائل اجتماعی زنان در هائیتی و آفریقا متمرکز بود. کومر-سیلوین در سال 1975 درگذشت.
اوچیگریه، روستایی کوچک در شهرداری بیهاچ بوسنی و هرزگوین، با جمعیتی اندک و اکثریت صربتبار، داستانی از سکونت و تاریخ را در خود جای داده است. این روستا بخشی از مناطق مسکونی منطقه بیهاچ محسوب میشود.
قومسرودشناسی (Ethnopoetics) روشی نوین برای ثبت اشعار و روایتهای شفاهی است که با شکستن متن به بندها و بندهای شعری، عناصر اجرایی و زیباییشناختی نهفته در گفتار را حفظ میکند. این رویکرد، به درک عمیقتر فرهنگها و سنتهای شفاهی کمک شایانی مینماید.
ییندجیلانجیها، مردمی بومی در سرزمین شمالی استرالیا هستند که زبانشان به گروه زبانهای نگارنا تعلق دارد. قلمرو سنتی آنها در فلات بارکلی، در امتداد رودخانههای بوکانان و رنکن، تا مرز کوئینزلند گسترده بوده است.
