مردمان کاتوئی عمدتاً در منطقه ترونگ سون در ویتنام مرکزی و ارتفاعات جنوب شرقی لائوس ساکن هستند و به زبانهای کاتوئی سخن میگویند. این اقوام شامل گروههایی مانند کاتو، تا اوئی، پاکوه، برو (وان کیو) در ویتنام و کوی میشوند. در لائوس نیز، گروههایی چون کوی، برو، تا اوئی، کانتو، داکانگ، تریو و نگوئک در این دسته قرار میگیرند.
معیشت اصلی این مردمان بر پایه کشاورزی برنج در زمینهای دیم (Shifting Cultivation)، شکار و ماهیگیری استوار است. به طور سنتی، آنها در دهکدههای کوچکی زندگی میکردند که خانههای اشتراکی در مرکز آنها قرار داشت. دین آنها حول محور ارواح جنگل، مادر برنج و ارواح نیاکان میچرخد. امروزه نیز این گروهها بخش عمدهای از سنتها و باورهای روحی خود را حفظ کردهاند.
با این حال، ساخت بزرگراه هوشی مین که از میان سرزمینهای مادری گروههای کاتوئی در ویتنام عبور میکند، تأثیرات عمیقی بر زندگی آنها گذاشته است. این پروژه زیرساختی، مسیرهای سنتی و محیط زندگی این اقوام را دستخوش تغییرات اساسی کرده است.
در سال ۱۹۳۸، افسر نظامی فرانسوی، لو پیchon، که در میان قوم کاتو خدمت میکرد، کتاب کوتاهی با عنوان «شکارچیان خون» (Les Chasseurs de Sang) درباره رسم (که امروزه منسوخ شده) شکار انسان توسط قوم کاتو برای خشنودی ارواح خاص نوشت.