265 مقاله — صفحه 17 از 23
بارتولومئو جوزپه گوارنری معروف به «دل جِزو»، افسانهای سازنده ویولن از خانواده برجسته گوارنری در کرمونا بود. سازهای او رقیب سرسخت استرادیواری هستند و به خاطر صدای پرقدرت و عمیقشان شهرت دارند؛ سازهایی که امروزه کمتر از ۲۰۰ عدد از آنها باقی مانده و قیمتهایی بیش از ۱۰ میلیون دلار پیدا کردهاند.
برج صلح، اثری مشارکتی و نمادین علیه جنگ ویتنام بود که در ۱۹۶۶ توسط هنرمندانی چون ایروینگ پتلین و مارک دی سوورو در لسآنجلس ساخته شد. این برج با نمایش آثار صدها هنرمند، به نماد مقاومت تبدیل شد و چهل سال بعد، برای اعتراض به جنگ عراق در نیویورک بازآفرینی گردید.
هیوبرت مکگولدریک، هنرمند برجسته ایرلندی در حوزه شیشههای رنگی و موزاییک بود که آثارش در نیمه اول قرن بیستم به شهرت بینالمللی رسید. او با سبک شخصی و جزئیات غنی، آثار ماندگاری در کلیساها و موزههای جهان از ایرلند تا مالزی و آمریکا به جای گذاشت.
تابلوی «ضربوشتم قدیس آنتونی توسط شیاطین» اثر ساستتا، یکی از آثار برجسته سبک گوتیک است که صحنهای از آزمایش ایمان قدیس آنتونی را به تصویر میکشد.
جورج کربی، نخستین سرپرست نگارخانه هنر یورک، از سال ۱۸۷۹ به مدت ۵۲ سال در این جایگاه خدمت کرد و در ۹۰ سالگی بازنشسته شد.
ویلهلم کوهلر، مورخ هنر آلمانی، از ۱۹۲۴ در دانشگاه ینا تدریس کرد و در ۱۹۳۲ بهدلیل تنش با حکومت نازی به آمریکا رفت. او در هاروارد به چهرهای اثرگذار در مطالعات هنر تبدیل شد و در ۱۹۵۳ بازنشسته شد.
الیزابت فان ریسلبرگه، مترجم برجسته بلژیکی و دختر نقاش نئوامپرسیونیست تئو فان ریسلبرگه بود. او که دوست صمیمی آندره ژید بود، زندگی پر فراز و نشیبی داشت؛ از رابطه عاشقانه با روپرت بروک تا داشتن فرزندی از ژید که تنها پس از مرگ همسرش به رسمیت شناخته شد.
میخاو والیتسکی، مورخ برجسته هنر و استاد دانشگاه ورشو بود که تخصصش در نقاشی هلندی قرن هفدهم و گوتیک لهستان او را به چهرهای درخشان تبدیل کرد. او با نگارش آثار ارزشمند و رویکردی سادهفهم، به ترویج و آموزش هنر کمک شایانی کرد.
عبارت «زن با طوطی» به چند تابلوی مشهور از نتشر، دلاکروا، کوربه، مانه و رنوار اشاره دارد که در موزههای معتبر واشینگتن، لیون و نیویورک نگهداری میشوند.
توهمگرایی انتزاعی، سبکی هنری که در دهه ۷۰ میلادی در آمریکا ظهور کرد، با ترکیب عناصر نقاشی انتزاعی و تکنیکهای ایجاد توهم سهبعدی، آثاری گیرا خلق میکند. این سبک با بازی با فضا و نور، مرزهای صفحه دوبعدی را در هم میشکند.
فِرو (Ferro) یا فِری (Ferri) به قطعات کاربردی آهنی چکشخورده در نمای ساختمانهای ایتالیا اطلاق میشود. این عناصر که در معماری قرون وسطی و رنسانس مناطق لاتزیو، توسکانی و اومبریا رایج بودند، در سه دسته اصلی طبقهبندی میشوند: حلقههای اتصال اسب، نگهدارندههای پرچم و مشعل، و گیرههای پارچه برای سایبان یا خشک کردن.
دومِنیکو برِزولین (۱۸۱۳-۱۹۰۰)، نقاش و عکاس ایتالیایی، در پادوآ متولد شد. او پس از آموزش نقاشی تزئینی، به مناظر و نماهای معماری (ودوتِه) روی آورد. برِزولین که در نقاشی به موفقیت چندانی نرسید، به عکاسی در فضای باز، که در آن زمان نوپا بود، روی آورد و در آکادمی هنرهای زیبای ونیز به تدریس هنر منظرهنگاری پرداخت.
