46 مقاله — صفحه 3 از 4
حزب مرکز رودزیا، حزب سیاسی چپمیانه و چندنژادی بود که در سال ۱۹۶۸ برای مقابله با سیاستهای نژادپرستانه دولت اقلیت سفیدپوست تأسیس شد. این حزب با وجود کسب کرسیهای سیاهپوستان در انتخابات ۱۹۷۰، به دلیل حمایت از پیشنهادهای صلح، پایگاه مردمی خود را از دست داد و در ۱۹۷۷ منحل گردید.
بنجامین نیسیباندزه، سیاستمدار و مدیر ارشد منطقهای اسواتینی بود. او پس از درگذشت نخستوزیر وقت، برای مدت کوتاهی سرپرستی دولت را بر عهده گرفت و پیش از بازنشستگی در سال ۲۰۱۴، مدیریت سازمان مدیریت بحران ملی را نیز تجربه کرد.
پل پاندا فارنانا (۱۹۳۰-۱۸۸۸)، نخستین روشنفکر و نخستین دانشمند کنگولی بود که در اروپا تحصیل کرد. او در جنگ جهانی اول جنگید، به اسارت درآمد و سپس به مدافع سرسخت حقوق سیاسی و آموزشی هموطنانش در برابر استعمار بلژیک تبدیل شد.
پادشاهی داجو، حکومتی قرون وسطایی در دارفور سودان بود که در قرن دوازدهم تا پانزدهم میلادی بر این منطقه تسلط داشت. این پادشاهی که به دست قوم داجو پایهگذاری شد، سرانجام با قدرتگیری تونجورها سقوط کرد و آخرین پادشاه آن به چاد امروزی گریخت.
زامورا ایندوتا، فرمانده ارشد اهل گینهٔ بیسائو، از ریاست ستاد ارتش تا بازداشت در ناآرامیهای ۲۰۱۰، اتهام تروریسم پس از کودتای ۲۰۱۲ و سالها تبعید در لیسبون را پشت سر گذاشت.
بامباو نامی است که در منابع تاریخی و جغرافیایی به چند موضوع مرتبط اشاره دارد، از جمله سلطنت بامباو، بامباو مترونی و بونی یا بامباو.
کیگلی دوم نیاموهشرا، پادشاه رواندا از ۱۵۷۶ تا ۱۶۰۹، با لشکرکشیهای گسترده مرزهای پادشاهی را به کنگو، اوگاندا و تانزانیا کشاند و با سیاست و جنگ، قلمروهای از دسترفته را بازپس گرفت.
دکتر جورج پرنتیس، پزشک و مبلغ مذهبی اسکاتلندی، از پیشگامان فعالیتهای تبلیغی در جنوب شرقی آفریقا (مالاوی امروزی) بود. او بنیانگذار مدارسنتر تبلیغی چیلانگا و از کسانی بود که هاستینگز باندا، نخستین رئیسجمهور مالاوی، را غسل تعمید داد.
محمد عبدالکریم صابون، سلطان مقتدر وادی (در چاد امروزی) بین سالهای ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۵ میلادی بود. او با سیاستهای توسعهطلبانه، اصلاحات نظامی و ایجاد مسیرهای تجاری جدید در صحرا، وادی را به اوج قدرت خود رساند.
ماوا کاجاما، شاهدخت زولو و دختر پادشاه جاما، در برابر برادرزادهاش مپانده ایستاد و پس از سرکوب مخالفان، دهها هزار پناهنده را به ناتال برد و در تاریخ زولو به «عبور ماوا» ماندگار شد.
کومگاس شهرکی کوچک در منطقه ناماکوا و استان کیپ شمالی آفریقای جنوبی است. این سکونتگاه در سال ۱۸۲۹ میلادی توسط انجمن تبلیغی لندن بنیان گذاشته شد و نامش در زبان محلی به معنای «سرزمین زیتونهای وحشی» است.
در دهه ۱۹۳۰، دولت استعماری پرتغال به رهبری سالازار با تمرکز اداری و کاهش هزینهها، سیاستهای خود را در آنگولا تغییر داد. اگرچه زیرساختها و صادرات رشد کرد، اما خشکسالی، ملخها و مالیاتهای سنگین، بومیان را به بردگی و فقر کشاند.
