37 مقاله — صفحه 2 از 4
واسپ-۱۵ب (Asye) سیارهای فراخورشیدی است که در سال ۲۰۰۸ توسط پروژه سوپر واسپ کشف شد. این سیاره با چگالی بسیار پایین (یک چهارم آب) و شعاعی ۵۰٪ بزرگتر از مشتری، توجه دانشمندان را به خود جلب کرده است. واسپ-۱۵ب هر ۳٫۷۵ روز یکبار به دور ستارهاش میچرخد و یکی از کمچگالترین سیارات شناختهشده است.
پالودیکولا میتواند به چند مفهوم مختلف اشاره داشته باشد: یک سیارهی کوچک در منظومهی شمسی، یک جنس از جلبکها در راستهی باتراکوسپرمالز، یک جنس از باکتریها در خانوادهی اسکاریلوسپیراسه، و همچنین نام یک ژورنال علمی. هر کدام از این مفاهیم در حوزههای مختلف علمی از جمله اخترشناسی، زیستشناسی و میکروبشناسی کاربرد دارند.
این مقاله به بررسی سیارههای کوچک با شمارههای ۵۹۰۰۰۱ تا ۵۹۱۰۰۰ میپردازد که توسط رصدخانههایی مانند کیت پیک، مونت لمون و پان-استارز کشف شدهاند. این سیارهها دارای ابعاد مختلفی از ۵۷۰ متر تا ۳٫۴ کیلومتر هستند.
۲۱۹ توزنلدا، یک سیارک معمولی از نوع S در کمربند اصلی است که در ۳۰ سپتامبر ۱۸۸۰ توسط یوهان پالیسا کشف شد. این سیارک به نام توزنلدا، همسر جنگجوی ژرمنی آرمینیوس، نامگذاری شده است.
آبل ۲۱۶۳ یکی از غنیترین و دورترین خوشههای کهکشانی در فهرست آبل است. این خوشه با رده غنای ۲ و جابجایی به سرخ z=0.2، به عنوان داغترین خوشه در فهرست آبل شناخته میشود. مطالعات لنزینگ گرانشی ضعیف، توزیع جرم و چگالی کهکشانها در منطقه مرکزی آن را نشان میدهد، اما سیگنال لنزینگ ضعیفتر از انتظار است.
۲۹۳۴ آریستوفانس، سیارکی کربنی با قطر حدود ۲۲ کیلومتر است که در سال ۱۹۶۰ در بررسی پالومار-لایدن کشف شد. این سیارک به نام آریستوفانس، نمایشنامهنویس کمدی یونانی نامگذاری شده و عضو خانواده وریتاس در کمربند اصلی سیارکها است.
آشفتگی گورگونوم منطقهای درخور توجه در مریخ است که درههای عمیق و نخستین آبکندهای کشفشده در این سیاره را در خود جای داده است. شواهد نشان میدهد این منطقه زمانی دریاچهای بزرگ را پوشش میداده و آبکندهای آن ناشی از جریان آب زیرزمینی یا ذوب یخهای باستانی است.
جیمز دبلیو. براولت، دانشمند قرن بیستمی و پیشگام طیفسنجی تبدیل فوریه، در طراحی ابزارهای دقیق، روشهای عددی و طیفسنجی اتمی و مولکولی جایگاهی جهانی داشت.
در بازه ۳۰۸۰۰۱ تا ۳۰۹۰۰۰، نامهای ثبتشده سیارکهای کوچک بیشتر به افراد، جوامع بومی و چهرههای آموزشی یا رصدی اشاره دارند؛ از مارژان ساتراپی تا رصدخانه لا کانادا و ملت سیکسیکا.
پالومار ۵ خوشهای کروی در راه شیری است که گرانش کهکشان آن را برهم میزند و ردیفی از ستارهها را به شکل جریانی ستارهای پدید آورده است؛ جریانی به طول حدود ۳۰ هزار سال نوری.
RX J0852.0−4622 یا «ولا جونیور»، یک بازمانده ابرنواختر در صورت فلکی بادبان است که درون بازمانده بزرگتر ولا قرار دارد. این شیء در سال ۱۹۹۸ کشف شد و احتمال دارد تنها ۶۵۰ تا ۷۵۰ سال نوری از ما فاصله داشته و حدود ۸۰۰ سال پیش منفجر شده باشد.
آیآراس ۱۹۴۷۵+۳۱۱۹، سحابی پیشسیارهای در صورت فلکی ماکیان است که ساختاری چهارقطبی، لوبهای دوقطبی کشیده و ستاره مرکزی متغیر دارد؛ نمونهای جذاب از مرحله گذار ستارهها به سحابیهای سیارهای.
