وو لیهونگ (زاده ۱۹۶۸)، فعال محیطزیست چینی، بهخاطر مبارزه ۱۰ سالهاش علیه آلودگی دریاچه تای در اوت ۲۰۰۷ به حبس محکوم شد. بهطور طنزآمیزی، دریاچه از ماه مه همان سال با رشد بیرویه جلبکها مواجه شد که ادعاهای او درباره آلودگی ناشی از دولت و صنایع بزرگ را تأیید کرد. این دریاچه که آب بیش از ۲ میلیون نفر را تأمین میکند، بهدلیل افزایش مواد مغذی مانند کود، به محیطی آلوده و غیرقابل استفاده تبدیل شده است.
در اکتبر ۲۰۰۷، نیویورک تایمز مقالهای درباره او منتشر کرد. وو، با سبک جسورانه و رسانهای خود، دریاچه تای و صدها کارخانه شیمیایی اطراف آن را در کانون توجه قرار داد. در ۲۰۰۵، او به عنوان «جنگجوی محیطزیست» از سوی کنگره ملی چین شناخته شد. با وجود این، او و همسرش شغل خود را از دست دادند و تحت فشار پلیس و دولت محلی قرار گرفتند.
دریاچه تای، سومین دریاچه بزرگ آب شیرین چین، نهتنها منبع ثروت، بلکه نمادی از زیبایی طبیعی برای مردم دلتای یانگتسه بوده است.
در مه ۲۰۰۷، رشد جلبکها دریاچه را فرا گرفت. دولت چین، با وجود منشأ انسانی آلودگی، آن را فاجعه طبیعی خواند. تا اکتبر ۲۰۰۷، بیش از ۱۳۰۰ کارخانه اطراف دریاچه تعطیل یا اخطار گرفتند. با این حال، وو لیهونگ به اتهام اخاذی از یکی از آلودهکنندگان زندانی شد و در آوریل ۲۰۱۰ آزاد شد.