ویلیام ویلت (۱ نوامبر ۱۸۶۹ - ۲۹ مارس ۱۹۲۱) هنرمند چندوجهی آمریکایی بود که در زمینههای نقاشی پرتره، طراحی شیشههای رنگی و مرمت آثار هنری فعالیت میکرد. او بهعنوان یکی از پیشگامان احیای سبک گوتیک، استودیوی شیشههای رنگی ویلت را به همراه همسرش آن لی ویلت تأسیس نمود. این استودیو در واکنش به سبک اپالسان رایج در اوایل قرن بیستم شکل گرفت که ویلت آن را مغایر با اصول معماری و کارکرد واقعی پنجرهها میدانست.
ویلت که نوادهی توماس ویلت، نخستین شهردار انگلیسی نیویورک بود، در این شهر متولد شد. او زیر نظر ویلیام مریت چیس در انستیتوی تریدسمنز نیویورک و همچنین در فرانسه و انگلستان تحصیل کرد. ابتدا بهعنوان نقاش پرتره فعالیت میکرد و برای شخصیتهایی مانند رئیسجمهور ویلیام مککینلی آثار خلق نمود. بین سالهای ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۷ بهعنوان دستیار جان لافارج فعالیت کرد و در این دوره بهعنوان مدیر هنری و نقاش چهرهها در پروژههای دیواری مشارکت داشت.
در سال ۱۸۹۶ با آن لی، دختر کشیش هنری اف. لی ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۸۹۷ به پیتسبرگ نقل مکان کردند، جایی که ویلت بهعنوان مدیر هنری در استودیوی شیشههای رنگی لودویگ گروسه فعالیت کرد. در سال ۱۸۹۹ استودیوی مستقل خود را با نام "شرکت شیشههای رنگی ویلت" تأسیس نمود.
ویلت تحت تأثیر آثار اروپایی و جنبش پیشارافائلی، به مخالفت با مکتب آمریکایی شیشههای رنگی پرداخت که توسط لوئیس کامفورت تیファنی و جان لافارج پایهگذاری شده بود. او معتقد بود استفاده از شیشههای اپالسان، اصول معماری را نادیده میگیرد. بهجای آن، ویلت به تکنیکهای قرون وسطایی شیشههای شفاف علاقهمند بود و بهطور مداوم در این زمینه سخنرانی و مقاله مینوشت.
او نخستین پنجرهی مدالیون آمریکا را در کلیسای مشایخی پیتسبرگ طراحی کرد که با انتقاد کشیش ارشد مواجه شد. با این حال، این اثر توجه معمار نئوگوتیک رالف آدامز کرام را جلب کرد که بعدها حامی بسیاری از آثار ویلت شد.
در سال ۱۹۱۰، ویلت برندهی مسابقهی طراحی پنجرهی عظیم کلیسای آکادمی نظامی وست پوینت شد. این پنجره با عنوان "وظیفه، افتخار، میهن" با ابعاد ۳۴ در ۵۰ فوت، یکی از بزرگترین پروژههای هنری آن زمان بود. پس از اتمام این پروژه، طراحی پنجرههای ناو و شمالی نیز به استودیوی ویلت واگذار شد که این همکاری تا سه نسل از خانوادهی ویلت ادامه یافت.
از دیگر آثار مشهور او میتوان به پنجرههای کلیسای ترینیتی کلیولند، کلیسای سنت پل پیتسبرگ، کلیسای روحالقدس نیویورک و سالن پروکتر دانشگاه پرینستون اشاره کرد.