ساقههای سفید پیچکی یا پیچکهای سفید، نوعی تزیین حاشیهای یا ابتدایی در نسخههای خطی مزین و کتابهای اولیه چاپی هستند. گاهی اصطلاح ایتالیایی «بیانیچی گیراری» نیز در زبان انگلیسی برای اشاره به این سبک به کار میرود.
این تزیین از پیچکهای سفید درهمتنیده تشکیل شده که معمولاً در تضاد با پسزمینهای رنگارنگ قرار میگیرند. خود ساقهها اغلب به صورت پارچهای ساده و بدون رنگ باقی میمانند. این سبک در اوایل قرن پانزدهم میلادی میان تذهیبگران فلورانسی محبوب شد، زیرا آنها بهطور آگاهانه از طرحهای موجود در نسخههای خطی رمانسک تقلید میکردند که در آن زمان به عنوان اشکال باستانی شناخته میشدند.
به همین دلیل، ساقههای سفید پیچکی برای تزئین آثار نویسندگان کلاسیک و کتابهای انسانگرایانه مناسب تلقی میشدند. این سبک از فلورانس به شهرهایی مانند رم و ناپل گسترش یافت، به ویژه از طریق آثار پرشمار جواکینو دِ جیگانتیبوس در نیمه دوم آن قرن.