معرفی تپهزار وِیبریج
تپهزار وِیبریج بخشی از وِیبریج کامن در جنوب شرقی انگلستان است. این پهنه طبیعی، با وسعتی حدود ۴۷ ایکر یا ۱۹۰٬۲۰۰ متر مربع، نمونهای از تپهزارهای کمارتفاع است که از برش عمیق خط راهآهن اصلی جنوب غربی شروع میشود و تا تپه کابتز ادامه دارد.
در غرب خط راهآهن، بخش بزرگی از تپهزار اولیه امروزه در اختیار مدرسه هیثساید و کالج بروکلندز قرار گرفته است؛ موضوعی که نشان میدهد توسعه شهری و آموزشی تا چه اندازه چهره زیستگاههای طبیعی را تغییر داده است.
دگرگونی و فرسایش زیستگاه
در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، تپهزار وِیبریج بهتدریج از وضعیت مطلوب فاصله گرفت. علت اصلی این افت، رسیدگی نامناسب به بوتهها و درختچههای اطراف بود. همچنین عملیات هرس و جوانسازی درختان، که برای حفظ تپهزارهای کوچک اهمیت زیادی دارد، متوقف شد.
با گذشت زمان، این منطقه بیش از پیش پوشیده از جوانهها و نهالهای درختان پهنبرگ شد و بهجای آنکه همچنان حالوهوای یک تپهزار باز را حفظ کند، بیشتر شبیه جنگلی جوان شد.
طرح بازسازی و احیای تپهزار
از آنجا که این منطقه پیشتر میزبان گونههای گوناگونی از مورچهها، پرندگان کمیاب و گیاهان حشرهخوار بود، شورای شهرستان ساری در سال ۱۹۸۹ پروژهای را برای بازسازی تپهزار آغاز کرد. هدف این طرح، بازگرداندن منطقه به نوع زیستگاهی بود که در گذشته داشت.
در چارچوب این پروژه، بسیاری از درختان بلندتر از بخش مرکزی سایت حذف شدند و بوتهها و پوششهای اضافی از آن محدوده پاکسازی شد. امید شورای ساری این بود که تپهزار ظرف یک دهه تا حدی به شکوه پیشین خود نزدیک شود.
واکنشهای محلی و وضعیت بازسازی
با این حال، تا سال ۲۰۰۳ نشانههای رشد دوباره تپهزار چندان چشمگیر نبود. برخی ساکنان محلی نیز نسبت به ظاهر جدید منطقه بدبین بودند و بخش پاکسازیشده را به شوخی «محل بمباران» مینامیدند؛ عبارتی که نشاندهنده تفاوت میان نگاه کارشناسی و برداشت عمومی از تغییرات محیطی است.
اهمیت تاریخی و علمی
این تپهزار از نظر علمی نیز اهمیت ویژهای دارد. هوراس دانستورپ، مورچهشناس بریتانیایی، بسیاری از مورچههایی را که مبنای مشاهدات و برداشتهای علمی او قرار گرفتند، از همین تپهزار اولیه در این محل جمعآوری کرده بود.
منابع
- سرزمینهای مشاع ساری
- پروژه تپهزارهای ساری
- جغرافیای ساری