تاریخچه
فرقه اومیلیاتی — که شامل راهبان، راهبهها و افراد غیرروحانی بود — صومعه ویبولدونه را در سال ۱۱۷۶ میلادی بنیان نهاد و ساخت آن در ۱۳۴۸ به پایان رسید. این فرقه با تکنیکهای نوین کشاورزی، زمینهای پیرامون را کشت میکرد و در داخل صومعه نیز به تولید پارچههای پشمی میپرداخت.
پاپ پیوس پنجم در سال ۱۵۷۱ فرقه اومیلیاتی را منحل کرد و صومعه به دست بندیکتیهای اولیوتانی افتاد. با این حال، هنگامی که لومباردی به اشغال اتریش درآمد، این راهبان در سال ۱۷۷۳ مجبور به ترک صومعه شدند.
پس از چندین سال متروکگی، سرانجام از سال ۱۹۴۱، جامعه راهبههای بندیکتی به رهبری مادر مارگریتا مارکی در این صومعه ساکن شدند و اکنون نیز میزبان آنهاست.
معماری و ساختار
نمای بیرونی (که در ۱۳۴۸ تکمیل شده) به شکل کلبهای سقفدار است. دو نیمستون، این نما را به سه بخش تقسیم کردهاند. پنجرههای دوچشمی، آجرکاریهای نمایان و تزئینات سنگی سفید، چهرهای چشمنواز به آن بخشیدهاند. درگاه ورودی از مرمر سفید است و نیمدایهای (لونت) بالای آن، مجسمههای مرمری «مریم با کودک میان سنت آمبروز و یوحنا مدا» را در خود جای داده است. دو طاقچه گوتیک در دو طرف درگاه، مجسمههای سنت پطرس و پولس را نگهداری میکنند. در چوبی تیرهرنگ این بنا نیز به قرن چهاردهم بازمیگردد.
ناقوسخانه نیز شبیه به نمای اصلی است و قابهای سفالی و طاقهای کوچکی در پایه پنجرههای دوچشمی و سهچشمی خود دارد. پنجرههای مذکور نیز با پنجرههای دایرهای کوچکی تاجگذاری شدهاند.
فضای داخلی صومعه بسیار ساده و با کمترین تزئینات است؛ مگر نقاشیهای دیواری گستردهای که به مکتب جوتو تعلق دارد. پلان ساختمان مستطیلی شکل است و دارای یک راهروی اصلی و دو راهروی جانبی است که هرکدام پنج دهانه دارند. دهانههای نخست سبک رومانسکو دارند، اما سایر دهانهها گوتیک هستند و با ستونهای سفالی و طاقهای متقاطع بلند ساخته شدهاند. طاقها نیز پیکانیشکل (اوجیوال) هستند.
نقاشیهای دیواری شامل تصویر «مریم در جلال و شکوه همراه با قدیسان» و صحنه عظیم «داوری نهایی» است که در آن عیسی در مرکز قرار دارد و شمایل محکومان به دست چپ او و زیر نگاه شیطان دیده میشود.
سایر نقاشیهای دیواری که آلات موسیقی رنسانسی را به تصویر کشیدهاند، در تالار موسیق قرار دارند؛ تالاری که در ساختمانی مجاور کلیسا جای گرفته است.