قانون سفر بینالمللی یا قانون سفر بینالمللی ۱۹۶۱، یک قانون کیفری فدرال در آمریکاست که استفاده از پست یا سفر بینایالتی/بینالمللی را برای انجام فعالیتهای مجرمانه مشخص، ممنوع میکند. این قانون در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۱ توسط جان اف. کندی، سیوپنجمین رئیسجمهور آمریکا، به امضا رسید و از آن زمان هفت بار اصلاح شده است.
مفاد و دامنه قانون
ماده (a) این قانون، عناصر جرم را مشخص میکند. اعمال ممنوعه شامل سفر بینایالتی/بینالمللی یا استفاده از پست برای توزیع عواید فعالیتهای غیرقانونی، ارتکاب جرایم خشونتآمیز در راستای فعالیتهای غیرقانونی، یا «ترویج، مدیریت، تأسیس یا ادامه» فعالیتهای غیرقانونی است. جرم زمانی کامل میشود که فرد با قصد انجام این اعمال سفر کند یا از پست استفاده کند و سپس یکی از اعمال ممنوعه را انجام دهد یا تلاش کند.
ماده (b) قانون، «فعالیت غیرقانونی» را تعریف میکند. این فعالیتها شامل قمار غیرقانونی، مشروبات الکلی بدون پرداخت مالیات فدرال، جرایم مربوط به مواد مخدر، فحشا، اخاذی، رشوه و آتشسوزی هستند که قوانین فدرال یا ایالتی را نقض میکنند. گنجاندن جرایم ایالتی در این قانون، برخی قوانین ایالتی را که معادل فدرالی ندارند، فدرالیزه میکند.
کاربرد و تفسیر قانون
وزارت دادگستری آمریکا از این قانون به عنوان مکمل پیگرد قانونی پروندههای فساد تحت قانون مبارزه با فساد خارجی (FCPA) استفاده کرده است. دادگاههای فدرال نیز این قانون را به صورت گستردهای تفسیر کردهاند. برای مثال، در پرونده فردریک بورک، قاضی شیرا شایندلین به هیئت منصفه گفت که «تسهیلات در تجارت بینایالتی/بینالمللی» میتواند هر چیزی که از مرزهای ایالتی یا ملی عبور میکند، شامل شود.
قانون سفر بینالمللی در پروندههای رشوه تجاری بینالمللی نیز اعمال شده است، مانند پرونده کنترل کامپوننتز، اینک. (CCI) که به نقض FCPA و قانون سفر بینالمللی متهم شد.