استان تامبوف یکی از واحدهای اداری مهم در امپراتوری روسیه بود که در سال ۱۷۹۶ از اصلاحات ولایت تامبوف شکل گرفت. این استان در منطقهای بین ۵۱°۱۴' تا ۵۵°۶' عرض شمالی و ۳۸°۹' تا ۴۳°۳۸' طول شرقی قرار داشت. همسایگان آن شامل استانهای ولادیمیر، نیژنی نوگوورد، پنزا، سارایوو، وورونژ، اورل، تولا و ریازان بودند.
تاریخ
استان تامبوف در سال ۱۷۹۶ تأسیس شد و تا سال ۱۹۲۶ مرزهای آن تغییر نکرد. در سال ۱۹۲۶، نیمه شمالی استان بین استانهای پنزا و ریازان تقسیم شد. در سال ۱۹۲۸، استان تامبوف به سه منطقه تقسیم شد: تامبوف، کوزلوف و بوریسوگلبک. در سال ۱۹۳۷، بخش قابل توجهی از استان به اوبلاست تامبوف تبدیل شد.
در طول شورش تامبوف (۱۹۲۰-۱۹۲۲)، بخشی از استان به جمهوری مستقل تامبوف تبدیل شد که سرانجام توسط نیروهای ارتش سرخ سرکوب شد.
تقسیمات اداری
استان تامبوف به دوازده بخش تقسیم میشد که هر کدام دارای مرکز اداری خود بودند. این بخشها شامل بوریسوگلبک، کیرسانوف، کوزلوف، لبدیان، لیپتسک، مورشانسک، شاتسک، اسپاسک، تامبوف، تمینکوف، عثمان و یلاتما بودند.
جمعیت
جمعیت استان تامبوف عمدتاً از روسهای قومی تشکیل شده بود، با اقلیتهایی از مردمان موردوین، مشچرا و تاتارهای ولگا. بر اساس سرشماری ۱۸۹۷، ۹۵.۵٪ جمعیت به زبان روسی، ۳.۳٪ به زبان موردوین و ۰.۶٪ به زبان تاتاری صحبت میکردند.
جغرافیا
استان تامبوف یکی از حاصلخیزترین مناطق روسیه مرکزی بود که بین حوضههای رودهای اوکا و دن قرار داشت. مساحت آن ۲۵,۷۰۳ مایل مربع بود و دارای دشتهای موجدار با درههای عمیق و حاصلخیز بود. خاک سیاه و غنی این منطقه، آن را به یکی از مناطق مهم کشاورزی روسیه تبدیل کرده بود.