سمفونی شماره ۴ دورژاک
سمفونی شماره ۴ در ر مینور، اثر آنتونین دورژاک، بین ژانویه و مارس ۱۸۷۴ ساخته شد. این اثر تحت تأثیر واگنر و برامس است، اما ویژگیهای منحصربهفرد موسیقی دورژاک را نیز به نمایش میگذارد.
موومان سوم احتمالاً در ابتدا یک اثر مستقل بوده و بعدها به سمفونی اضافه شده است. فضای نئورمانتیک آثار پیشین دورژاک در این سمفونی نیز دیده میشود، اما در مجموع، این اثر نشاندهنده فردیت هنری اوست.
اجرای نخستین
نخستین اجرای سمفونی در ۲۵ مه ۱۸۷۴ در پراگ و به رهبری بدریخ اسمیتانا انجام شد. دورژاک در سالهای ۱۸۸۷ و ۱۸۸۸ این اثر را بازنگری کرد.
ساختار و سازبندی
سمفونی از چهار موومان تشکیل شده و اجرای آن حدود چهل دقیقه طول میکشد. موومان چهارم به گام ر ماژور تغییر میکند و سمفونی نیز با همین گام به پایان میرسد.
این اثر برای ارکستری شامل دو فلوت، دو ابوا، دو کلارینت، دو فاگوت، چهار هورن، دو ترومپت، سه ترومبون، تیمپانی، طبل بزرگ، مثلث، سنج، هارپ و سازهای زهی نوشته شده است.