سوزان براونمیلر: روزنامهنگار، نویسنده و فعال فمینیست
سوزان براونمیلر (متولد ۱۵ فوریه ۱۹۳۵) روزنامهنگار، نویسنده و فعال فمینیست آمریکایی است که بیش از همه برای کتاب سال ۱۹۷۵ خود با عنوان «برخلاف میل ما: مردان، زنان و تجاوز» (Against Our Will: Men, Women, and Rape) شهرت دارد. این کتاب توسط کتابخانه عمومی نیویورک به عنوان یکی از ۱۰۰ کتاب مهم قرن بیستم انتخاب شد.
اوایل زندگی و تحصیلات
براونمیلر در بروکلین نیویورک، در خانوادهای یهودی از طبقه متوسط پایین به دنیا آمد. او تنها فرزند والدینش بود. پدرش مهاجری از یک شهرک یهودینشین در لهستان بود که به عنوان فروشنده در مرکز پوشاک و سپس در فروشگاه بزرگ میسی فعالیت میکرد. مادرش نیز منشی در ساختمان امپایر استیت بود. براونمیلر بعدها نام خانوادگی خود را به براونمیلر تغییر داد و در سال ۱۹۶۱ به طور قانونی آن را ثبت کرد.
او در کودکی برای یادگیری زبان عبری و تاریخ یهود به مرکز یهودی ایست میدوود فرستاده میشد. او بعدها درباره این تجربه گفت: «همه چیز در ذهنم در هم آمیخته بود، جز یک نکته: در طول قرنها، تعداد بسیار زیادی از مردم به دنبال آسیب رساندن به قوم یهود بودند. ... میتوانم استدلال کنم که مسیر انتخابی من - مبارزه علیه آسیب فیزیکی، به ویژه وحشت خشونت علیه زنان - ریشه در آموختههایم در مدرسه عبری درباره پوگرومها و هولوکاست داشت.»
او «نوجوانی پر تلاطمی» داشت و به مدت دو سال (۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴) با بورسیه در دانشگاه کرنل تحصیل کرد، اما مدرک خود را دریافت نکرد. او سپس به تحصیل در رشته بازیگری در شهر نیویورک پرداخت و در دو نمایش خارج از برادوی (off-Broadway) بازی کرد.
فعالیتها
براونمیلر همچنین در فعالیتهای حقوق مدنی مشارکت داشت و در سال ۱۹۶۴ به سازمانهای CORE و SNCC پیوست. او در تابستان آزادی (Freedom Summer) در سال ۱۹۶۴ داوطلب شد و در ثبتنام رایدهندگان در مریدیان، میسیسیپی فعالیت کرد. طبق گفته خودش:
«من و جان گودمن دومین گروه داوطلبان برای تابستان آزادی میسیسیپی بودیم... وقتی هیچکس دیگری در جلسه توجیهی ممفیس برای مریدیان داوطلب نشد، من و جان این مسئولیت را پذیرفتیم. بین ما، ما ده سال تجربه سازمانی داشتیم، تجربه او در انتخابات مقدماتی دموکراتها و مبارزات ریاست جمهوری، و تجربه من در CORE، کنگره برابری نژادی، و هر دو ما با هم در کمپینهای ثبتنام رایدهندگان در ایست هارلم. شبی که ما در مریدیان رسیدیم، یک مسئول میدانی جلسهای را فراخواند و خواستار دیدن داوطلبان جدید شد. با افتخار دستهایمان را بالا بردیم. او فریاد زد: «لعنتی!» «من داوطلب خواستم و آنها زنان سفیدپوست فرستادند.»
او در سال ۱۹۶۸ با شرکت در یک گروه آگاهیبخشی در سازمان تازه تأسیس New York Radical Women، در جنبش آزادی زنان در شهر نیویورک درگیر شد و در آنجا گفت: «من سه سقط جنین غیرقانونی داشتهام.»
براونمیلر در سال ۱۹۷۰ یک تحصن علیه مجله Ladies' Home Journal را هماهنگ کرد. او پس از یک سخنرانی در مورد تجاوز در سال ۱۹۷۱ توسط New York Radical Feminists، شروع به کار بر روی کتاب خود «برخلاف میل ما» کرد و سپس چهار سال را صرف تحقیق و نوشتن در کتابخانه عمومی نیویورک نمود.
در سال ۱۹۷۲، براونمیلر به کمپین «ما سقط جنین داشتهایم» (We Have Had Abortions) که خواستار پایان دادن به «قوانین کهنه» محدودکننده آزادی باروری بود، پیوست. آنها زنان را تشویق میکردند تا داستانهای خود را به اشتراک بگذارند و اقدام کنند.
در سال ۱۹۷۷، براونمیلر به موسسه زنان برای آزادی مطبوعات (WIFP) پیوست. WIFP یک سازمان انتشاراتی غیرانتفاعی آمریکایی است که برای افزایش ارتباط بین زنان و اتصال عموم مردم با اشکال رسانهای مبتنی بر زنان تلاش میکند. او در سال ۱۹۷۸ در یک کنفرانس فمینیستی ضد پورنوگرافی شرکت کرد و در سال ۱۹۷۹ یکی از بنیانگذاران سازمان زنان علیه پورنوگرافی (Women Against Pornography) شد.
حرفه
مسیر براونمیلر به سوی روزنامهنگاری با سمتی در یک «مجله اعتراف» آغاز شد. او سپس به عنوان دستیار سردبیر در Coronet (۱۹۵۹–۶۰)، ویراستار Albany Report، یک مجله هفتگی بررسی قوانین ایالت نیویورک (۱۹۶۱–۱۹۶۲) و پژوهشگر امور ملی در Newsweek (۱۹۶۳–۱۹۶۴) فعالیت کرد. در اواسط دهه ۱۹۶۰، براونمیلر حرفه روزنامهنگاری خود را با سمتهای خبرنگار NBC-TV در فیلادلفیا (۱۹۶۵)، نویسنده ستون در The Village Voice (۱۹۶۵) و نویسنده اخبار شبکهای برای ABC-TV در شهر نیویورک (۱۹۶۶–۶۸) ادامه داد.
از سال ۱۹۶۸، او به عنوان نویسنده آزاد فعالیت کرد؛ نقد کتابها، مقالات و نوشتههای او به طور منظم در نشریاتی از جمله The New York Times، Newsday، The New York Daily News، Vogue و The Nation منتشر میشد. در سال ۱۹۶۸، او تعهدنامه «اعتراض مالیاتی نویسندگان و ویراستاران» را امضا کرد و قول داد تا در اعتراض به جنگ ویتنام از پرداخت مالیات خودداری کند.
در نیویورک، او شروع به نوشتن برای The Village Voice کرد و به نویسنده اخبار تلویزیون شبکهای در ABC تبدیل شد؛ شغلی که تا سال ۱۹۶۸ آن را حفظ کرد. او همچنان در مورد مسائل فمینیستی مینویسد و صحبت میکند، از جمله خاطرات و تاریخچه فمینیسم رادیکال موج دوم با عنوان «در زمان ما: خاطرات یک انقلاب» (In Our Time: Memoir of a Revolution) (۱۹۹۹). مقالات او در کتابخانه آرتور و الیزابت شلسینگر در تاریخ زنان در آمریکا در هاروارد بایگانی شده است.
«برخلاف میل ما»
«برخلاف میل ما» (۱۹۷۵) کتابی فمینیستی است که در آن براونمیلر استدلال میکند که تجاوز «چیزی بیش و کمتر از یک فرآیند آگاهانه ارعاب نیست که به واسطه آن همه مردان همه زنان را در وضعیتی از ترس نگه میدارند.» برای نوشتن این کتاب، پس از کمک به سازماندهی سخنرانی «تجاوز» توسط New York Radical Feminists در ۲۴ ژانویه ۱۹۷۱ و کنفرانس تجاوز توسط New York Radical Feminists در ۱۷ آوریل ۱۹۷۱، او چهار سال را صرف تحقیق در مورد تجاوز کرد. او تجاوز را در طول تاریخ، از اولین قوانین بشری تا دوران مدرن، مطالعه کرد. او بریدههایی برای یافتن الگوهایی در نحوه گزارش تجاوز در انواع روزنامهها جمعآوری کرد، به تصویر کشیدن تجاوز در ادبیات، فیلمها و موسیقی عامه پسند پرداخت و آمار جرم و جنایت را ارزیابی کرد.
فرضیه اصلی براونمیلر با بخشهایی از جناح چپ مورد مناقشه قرار گرفت، زیرا آنها معتقد بودند که «همه مردان» از فرهنگ تجاوز سود نمیبرند و در عوض باور داشتند که میتوان زنان و مردان را با هم برای مخالفت با خشونت جنسی سازماندهی کرد. این کتاب همچنین از سوی فمینیستهایی از جمله بل هوکس و آنجلا دیویس مورد انتقاد قرار گرفت، که نوشتند بحث براونمیلر در مورد تجاوز و نژاد به «یک جانبداری نااندیشیده که مرزهای نژادپرستی را میپیماید» تبدیل شده است.
پس از انتشار کتاب، او به عنوان یکی از «چهرههای سال» مجله تایم معرفی شد. در سال ۱۹۹۵، کتابخانه عمومی نیویورک «برخلاف میل ما» را به عنوان یکی از ۱۰۰ کتاب مهم قرن بیستم انتخاب کرد.
کتابها
- Shirley Chisholm: A Biography (Doubleday, 1970)
- Against Our Will: Men, Women, and Rape (Simon and Schuster, 1975/Fawcett Columbine 1993)
- Femininity (Linden Press/Simon & Schuster, 1984)
- Waverly Place (Grove Press, 1989)
- Seeing Vietnam: Encounters of the Road and Heart (Harper Collins, 1994)
- In Our Time: Memoir of a Revolution (Dial Press, 1990)
- My City High Rise Garden (Rutgers University Press, 2017)
افتخارات
براونمیلر در سال ۱۹۷۳ یک بورس تحصیلی روزنامهنگاری آلیسیا پترسون را برای تحقیق و نوشتن در مورد جرم تجاوز دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۵ به عنوان یکی از ۱۲ زن سال توسط مجله تایم معرفی شد.
او در فیلم مستند فمینیستی She's Beautiful When She's Angry (۲۰۱۴) حضور دارد.
زندگی شخصی
او خود را «زنی مجرد» توصیف کرده است، هرچند «همیشه به رمانتیک بودن و شراکت باور داشتم.» او در سال ۱۹۷۶ به مصاحبهکنندهای گفت: «دوست دارم در ارتباط نزدیک با مردی باشم که کارش را تحسین میکنم.» او مجرد بودن خود را به این دلیل نسبت داد که «حاضر به سازش نبود.» تا سال ۲۰۱۸، او ازدواج نکرده است.