زندگینامه
اسپیریدون دمیتریویچ دروزژین (۱۸ دسامبر ۱۸۴۸ – ۲۴ دسامبر ۱۹۳۰)، شاعر برجسته روس بود. او در روستای نیزوفکا، در منطقه امروزی استان تور به دنیا آمد. دوران مدرسه برای او تنها دو زمستان طول کشید و در یازدهسالگی برای کار به سنتپترزبورگ فرستاده شد. سالهای پس از آن را سرگردان در سراسر روسیه گذراند و مهارتهای بسیاری را فرا گرفت.
در دوران اقامت در سنتپترزبورگ (۱۸۶۰ تا ۱۸۷۱)، به خودآموزی پرداخت و با آثار نویسندگانی چون نیکلای نکرسوف، الکسی کلتسوف، ایوان نیکیتین و لئو تولستوی آشنا شد. در شانزدهسالگی نخستین شعر خود را سرود و در سال ۱۸۶۷ خاطرهنویسی را آغاز کرد که تا پایان عمر بدان پایبند ماند.
اشعار او نخستینبار در سال ۱۸۷۳ در مجلهای به نام «گراموتی» (فرد باسواد) به چاپ رسید و پس از آن، آثار دیگری از او منتشر شد. به دلیل مشکلات مالی و همچنین تأثیرپذیری از کنت لئو تولستوی که در سالهای ۱۸۹۲ و ۱۸۹۷ با او دیدار کرد، در سال ۱۸۹۶ به زادگاهش در منطقه تور بازگشت و تمام وقت خود را به نوشتن اختصاص داد.
سبک شعر و میراث
دروزژین که فرزند یک کارگر رعیت بود، به عنوان شاعری خودآموخته و مستعد شهرت یافت. او انقلاب اکتبر را با آغوش باز استقبال کرد و آن را تجلی آرزوها و امیدهای مردم میدید. این رویکرد در اشعاری چون «سرود آغازین» (۱۹۲۰)، «در مجلس روستا» (۱۹۲۰) و «به یاد و. ای. لنین» (۱۹۲۴) بازتاب یافته است.
شعر دروزژین به شدت تحت تأثیر الکسی کلتسوف و نیکلای نکرسوف قرار داشت. برخی از ابیات او موسیقی متن شده و اکنون بخشی از فولکلور روسیه به شمار میروند. در سال ۱۹۳۸، موزهای در شهرک نووزاویدوفسکیِ استان تور به یاد او افتتاح شد.
آکادمی علوم روسیه برای قدردانی از شعر او، دو مدال به این شاعر اهدا کرد. همچنین شاعر برجسته اتریشی، راینر ماریا ریلکه، چندین شعر از دروزژین را به زبان آلمانی ترجمه کرد.