منطقه جنوبی، یکی از مناطق واقع در استان تیگرای اتیوپی است. این منطقه از جنوب و غرب با استان آمهارا، از شمال با منطقه مرکزی و از شرق با استان عفر هممرز است. شهرهای مهمی مانند مایچو، کورم، زاتا و آلاماتا در این منطقه قرار دارند. لازم به ذکر است که منطقه جنوب شرقی در گذشته از منطقه جنوبی جدا شده است.
جغرافیا و نقاط برجسته
بلندترین نقطه این منطقه، کوه فرّاح امبا با ارتفاع ۳۹۵۴ متر است که گاهی به دلیل نزدیکی به روستای مجاور، تسیبت نیز نامیده میشود. این کوه یکی از جنوبیترین قلههای کوهستان رایا محسوب میشود. موقعیت برجسته این کوه که بر جاده منتهی به مایچو از سمت مکله تسلط دارد، آن را به صحنه نبردهای متعددی تبدیل کرده است. از منابع آبی مهم این منطقه میتوان به دریاچه هَشِنگه اشاره کرد.
جمعیتشناسی
بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۷ که توسط آژانس مرکزی آمار اتیوپی (CSA) انجام شد، جمعیت کل منطقه جنوبی ۱٬۰۰۶٬۵۰۴ نفر بوده است که ۴۹۷٬۲۸۰ نفر مرد و ۵۰۹٬۲۲۴ نفر زن بودهاند. از این تعداد، ۱۲۵٬۷۸۷ نفر (۱۲.۵٪) ساکنان شهری بودهاند. دو گروه قومی بزرگ در منطقه جنوبی، تیگرای (۹۵.۳۶٪) و آمهارا (۲.۷٪) بودند و سایر گروههای قومی ۱.۹۴٪ جمعیت را تشکیل میدادند. زبان اول ۹۲.۴۹٪ جمعیت، تیگرینیایی، ۵.۵۸٪ آمهری و ۱.۰۱٪ خامتنگا بود. زبانهای اولیه دیگر را ۰.۹۲٪ صحبت میکردند. ۹۲.۱۵٪ جمعیت پیرو مسیحیت ارتدوکس و ۷.۷۹٪ پیرو دین اسلام بودند.
بر اساس آمارهای سال ۲۰۰۵ آژانس مرکزی آمار، جمعیت تخمینی منطقه ۱٬۲۳۹٬۹۸۸ نفر بوده است که ۶۱۰٬۱۶۴ نفر مرد و ۶۲۹٬۸۲۴ نفر زن بودهاند. ۳۶۱٬۲۵۲ نفر (۲۹.۱٪) ساکنان شهری بودهاند. با مساحت تقریبی ۹٬۳۱۰.۹۶ کیلومتر مربع، تراکم جمعیت منطقه ۱۳۳.۱۸ نفر در هر کیلومتر مربع تخمین زده شده است.
سرشماری ملی سال ۱۹۹۴، جمعیت کل منطقه را ۸۷۳٬۵۰۹ نفر در ۲۱۰٬۸۵۸ خانوار گزارش کرده است که ۴۲۵٬۶۵۵ نفر مرد و ۴۴۷٬۸۵۴ نفر زن بودهاند. ۲۰۷٬۳۵۲ نفر (۲۳.۷٪) ساکنان شهری بودهاند. این منطقه عمدتاً تیگرای (۹۲.۱٪) بوده و ۵.۴٪ آمهارا، ۱.۵٪ آگاو و ۱.۰٪ سایر گروههای قومی را تشکیل میدادند. زبان تیگرینیایی را ۹۱.۷٪ جمعیت صحبت میکردند و زبان آمهری زبان اول ۶.۳٪ و زبان دوم ۱۱.۵٪ جمعیت بوده است. ۹۲.۲٪ جمعیت پیرو مسیحیت ارتدوکس اتیوپیایی و ۷.۶٪ پیرو دین اسلام بودند.
امکانات و وضعیت اقتصادی
بر اساس یادداشت بانک جهانی در ۲۴ مه ۲۰۰۴، ۱۵٪ از ساکنان منطقه جنوبی به برق دسترسی داشتهاند. تراکم جادهای منطقه ۸۰.۲ کیلومتر در هر ۱۰۰۰ کیلومتر مربع بوده است. به طور متوسط، هر خانوار روستایی ۰.۸ هکتار زمین (در مقایسه با میانگین ملی ۱.۰۱ هکتار و میانگین منطقهای ۰.۵۱ هکتار) و معادل ۰.۹ رأس دام در اختیار داشته است. ۳۴.۵٪ جمعیت در مشاغل غیرکشاورزی مشغول به کار بودهاند (در مقایسه با میانگین ملی ۲۵٪ و میانگین منطقهای ۲۸٪). ۶۴٪ از کودکان واجد شرایط در مقطع ابتدایی و ۲۴٪ در مقاطع متوسطه مشغول به تحصیل بودهاند. ۳۶٪ منطقه در معرض مالاریا قرار داشته و هیچ موردی از مگس تسهتسه مشاهده نشده است. در این یادداشت، منطقه دارای امتیاز ریسک خشکسالی ۶۲۷ بوده است.
نکته آماری: در منطقه جنوبی تیگرای، نسبت جمعیت شهری در سال ۱۹۹۴ (۲۳.۷٪) به طور قابل توجهی کمتر از سال ۲۰۰۷ (۱۲.۵٪) بوده است، که نشاندهنده تغییرات جمعیتی و مهاجرت به شهرها است.