جنبش آموزش سوسیالیستی
جنبش آموزش سوسیالیستی، معروف به جنبش چهار پاکسازی، حرکتی بود که مائو تسهتونگ در سالهای ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ در جمهوری خلق چین آغاز کرد. مائو هدف از این جنبش را حذف عناصر ضدانقلابی از ساختار بوروکراسی حزب کمونیست چین و تقویت آگاهی انقلابی در میان جوانان اعلام کرد.
اهداف
در دهه ۱۹۶۰، مائو مبارزه طبقاتی را در دو سطح دنبال میکرد: مبارزه در جامعه برای جلوگیری از بازنگریگرایی و مبارزه درون حزب برای مقابله با بوروکراسی. هدف اصلی جنبش، «پاکسازی سیاست، اقتصاد، سازمان و اندیشه» در برابر بازنگریگرایی بود.
روند اجرا
در جریان این جنبش، کادرهای ارشد به سراسر کشور فرستاده شدند تا رابطه بین کادرهای محلی و مردم را بررسی کنند. همچنین، جوانان شهری تشویق شدند تا در تعطیلات به مناطق روستایی بروند و با شرایط زندگی مردم آشنا شوند.
این جنبش با چالشهایی مواجه شد. کادرهای ارشد غالباً تمایلی به اعزام به مناطق روستایی نداشتند. همچنین، کادرهای محلی مشکلات را به گردن مالکان سابق یا کسانی که در جنبش ضد راستگرایان ۱۹۵۷ مورد انتقاد قرار گرفته بودند، میانداختند.
پیامدها
جنبش آموزش سوسیالیستی به عنوان مقدمهای برای انقلاب فرهنگی شناخته میشود. مائو با مواجهه با مقاومت در اجرای این جنبش، به این نتیجه رسید که رابطه بین کادرهای حزبی و مردم نیاز به بهبود دارد. پس از این جنبش، رابطه بین مائو و لیو شائوچی، جانشین بالقوه او، تیره شد.
بر اساس برخی منابع چینی، این جنبش منجر به مرگ ۷۷,۵۶۰ نفر و آزار و اذیت ۵,۳۲۷,۳۵۰ نفر شد. با این حال، یکی از نتایج مثبت آن، آشنایی بیشتر جوانان شهری با شرایط زندگی در مناطق روستایی بود.