هفت سونت میکلآنژ یک سیکل آوازی است که بنجامین بریتن در سال ۱۹۴۰ برای صدای تنور و پیانو آهنگ ساخت و سپس با شماره اپوس ۲۲ منتشر شد. این مجموعه، هفت سونت عاشقانه از میکلآنژ، نقاش و شاعر ایتالیایی، را در زبان اصلیشان به موسیقی تبدیل میکند.
خاستگاه و ویژگی اثر
این اثر برای بنجامین بریتن (۱۹۱۳–۱۹۷۶) و پیتر پیرز (۱۹۱۰–۱۹۸۶)، شریک زندگی و خواننده تنور او، نوشته شد؛ بریتن همراهی پیانو و پیرز بخش آوازی را بر عهده داشتند. دستنوشتههای آهنگها تاریخهایی میان آوریل تا اکتبر ۱۹۴۰ دارند، اما شواهدی وجود دارد که نشان میدهد ایده این سیکل، و حتی آغاز کار روی آن، ممکن است به سال ۱۹۳۷ بازگردد.
سونتهای انتخابشده
مجموعه از هفت سونت میکلآنژ (۱۴۷۵–۱۵۶۴) تشکیل شده است؛ همه آنها درونمایهای عاشقانه دارند و بریتن آنها را به زبان ایتالیایی تنظیم کرده است:
- سونت XVI: Si come nella penna e nell'inchiostro — «همانگونه که در قلم و جوهر»
- سونت XXXI: A che più debb'io mai l'intensa voglia — «به چه غایت اشتیاق سوزانم را بر زبان میآورم؟»
- سونت XXX: Veggio co' bei vostri occhi un dolce lume — «از چشمان زیبای تو نوری شیرین میبینم»
- سونت LV: Tu sa, ch'io so, signor mie, che tu sai — «تو میدانی که من میدانم، ای سرور من، که تو میدانی»
- سونت XXXVIII: Rendete agli occhi miei, o fonte o fiume — «به چشمان من بازگردانید، ای چشمهها و رودها»
- سونت XXXII: S'un casto amor, s'una pietà superna — «اگر عشقی پاک و ترحمی آسمانی باشد»
- سونت XXIV: Spirto ben nato, in cui si specchia e vede — «ای روح نجیب، که در او بازتاب مییابد»
جایگاه اثر در نگاه پیتر پیرز
در سال ۱۹۷۴، پیتر پیرز «هفت سونت میکلآنژ» را یکی از بزرگترین آثار دانست که بریتن به او تقدیم کرده بود. این نگاه نشان میدهد که این سیکل آوازی تنها یک تنظیم موسیقایی از شعرهای میکلآنژ نیست، بلکه یادگاری هنری از پیوند عمیق میان آهنگساز و خوانندهای است که اجرای آن با نام او گره خورده بود.
هفت سونت میکلآنژ، گفتوگویی شاعرانه میان موسیقی بریتن، صدای پیرز و عشقنامههای میکلآنژ است.