سِدونیها قبیلهای گالیک بودند که در دوره آهن و روم در بخش بالادست دره رود رون، در نزدیکی شهر امروزی سیون، سکونت داشتند. آنها به همراه نانتواتس، وراگرها و اوبریها، جزئی از گروه قبایل والنس بودند که در منطقهای بین دریاچه ژنو و آلپ پنینی، در Kanton والیس سوئیس امروزی، زندگی میکردند.
نام این قبیله در منابع باستانی به شکلهای مختلف مانند سِدونوس، سِدونوروم و سِدونیس توسط سزار، و سِدونی توسط لیوی و پلینی ذکر شده است. معنا و ریشه نام سِدونی همچنان نامشخص است، اما برخی آن را به ریشه سلتیک سِدو (به معنای توده خاک یا صلح) یا ترکیب سِگو-دونوم (قلعه محکم) نسبت میدهند.
پس از فتح روم در ۱۶-۱۵ پیش از میلاد، قلمرو سِدونیها ابتدا به همراه استان رایتی و وندلیکیا اداره میشد. بعدها، در دوران کلودیوس، آنها در استان آلپهای گری و پنونین ادغام شدند و خودمختاری خود را از دست دادند. شهر اصلی آنها، سِدونوم (سیون امروزی)، اگرچه اهمیت سیاسی خود را به فوروم کلودی والنسیوم (مارتینی) واگذار کرد، اما همچنان محل سکونت اشراف و مقامات باقی ماند.