اسکات وایکینگ ۲، نخستین گلایدر دو نفره با عملکرد بالا در بریتانیا بود که چند روز پیش از آغاز جنگ جهانی دوم پرواز کرد. تنها یک فروند از این هواپیما ساخته شد و در تابستان ۱۹۴۰ برای آزمایش ایستگاههای رادار استفاده شد.
طراحی و توسعه
وایکینگ ۲، کاملاً چوبی و شبیه به مدل وایکینگ ۱ بود، اما بزرگتر، سنگینتر و با بالهای اصلاحشده و جابجا شده. بالها دارای بخش مرکزی با وتر ثابت و پنلهای خارجی مخروطی با نوکهای گرد بودند. پنلهای خارجی، هر کدام حدود یک سوم دهانه بال، دارای آیلرونهای تمام عرض با زاویه متغیر بودند. یک جفت اسپویلر در میانه وتر بخش مرکزی نصب شده بود. بالها به صورت میانی نصب شده بودند و بخش مرکزی ضخیمتر، زاویه دیدرال کمی داشت. سطوح بالای پنلهای خارجی بدون زاویه دیدرال بودند و در مجموع یک بال غلافدار تشکیل میدادند. دهانه بال وایکینگ ۲، ۳٫۰۶ متر بیشتر از وایکینگ ۱ بود.
بدنه وایکینگ ۲ نیز شبیه به مدل قبلی بود، اما پهنتر و ۶۸۶ میلیمتر طولانیتر، تا بتواند کابین دو نفره کنار هم را در خود جای دهد. خط کابین پایینتر و صافتر از وایکینگ ۱ بود. بدنه به سمت عقب باریکتر میشد و سکان افقی مخروطی روی یک پایه کوتاه بالای بدنه نصب شده بود. وتر پایه و سکان افقی بزرگتر از وایکینگ ۱ بود و لبه پیشانی سکان افقی زاویه بیشتر داشت. سکان عمودی ثابت وجود نداشت؛ سکان متحرک مخروطی و پوشیده از پارچه تا بدنه پایین امتداد داشت و در برش آسانسورها حرکت میکرد. یک اسکید اصلی از دماغه تا زیر کابین امتداد داشت و یک چرخ ثابت نیمهمخفی در آنجا قرار داشت. یک ضربهگیر در انتهای بدنه نصب شده بود.
تاریخچه عملیاتی
نمونه اولیه وایکینگ ۲ در ۲۷ اوت ۱۹۳۹ از دانستبل پرواز کرد، تنها چند روز پیش از اعلام جنگ بریتانیا. با وجود ممنوعیت پرواز گلایدرهای غیرنظامی، وایکینگ در ژانویه ۱۹۴۰ گواهینامه صلاحیت پرواز دریافت کرد. در ژوئن ۱۹۴۰، این هواپیما به خدمت واحد پرواز ویژه پایگاه کریستچرچ نیروی هوایی سلطنتی درآمد تا در آزمایش ایستگاههای رادار در سواحل جنوبی انگلستان شرکت کند. بعدها از فارنبورو آزمایش شد، اما به دلیل لرزش بال از دست رفت؛ هر دو خلبان با چتر نجات جان سالم به در بردند.