سنجاق: منطقه تاریخی در جنوب غربی صربستان و شرق مونتهنگرو
سنجاق منطقهای تاریخی و ژئوپلیتیک در جنوب غربی صربستان و شرق مونتهنگرو است که نام آن از سنجاق نووی پازار، یک بخش اداری سابق عثمانی در سال ۱۸۶۵ گرفته شده است. این منطقه تحت حکومت امپراتوریها و پادشاهیهای مختلف بوده است.
در قرن دوازدهم، سنجاق بخشی از منطقه قرون وسطایی صربی راشکا بود. در دوران حکومت امپراتوری عثمانی بر بالکان، این منطقه به یک بخش اداری مهم تبدیل شد و نووی پازار مرکز اداری آن بود. سنجاق بین سالهای ۱۸۷۸ تا ۱۹۰۹ تحت اشغال اتریش-مجارستان بود تا اینکه در سال ۱۹۰۹ دوباره تحت کنترل امپراتوری عثمانی قرار گرفت. در سال ۱۹۱۲، بین پادشاهی مونتهنگرو و پادشاهی صربستان تقسیم شد.
نووی پازار به عنوان مرکز اقتصادی و فرهنگی سنجاق و پرجمعیتترین شهر منطقه شناخته میشود. سنجاق دارای ترکیب قومی و مذهبی پیچیدهای است که شامل جمعیت قابل توجهی از مسلمانان، مسیحیان ارتدوکس و کاتولیکها میباشد.
جغرافیا
سنجاق از مرز جنوب شرقی بوسنی و هرزگوین تا مرزهای کوزوو و آلبانی امتداد دارد و مساحت آن حدود ۸۵۰۰ کیلومتر مربع است. شش شهرداری سنجاق در صربستان (نووی پازار، سینیچا، توتین، پریپولیه، نووا واروش و پریبوج) و هفت شهرداری در مونتهنگرو (پلیوالیا، بیجلو پولیه، برانه، پتنیچا، روزایه، گوسینی و پلاو) قرار دارند.
پرجمعیتترین شهرداری در منطقه نووی پازار (۱۰۰۴۱۰ نفر) است، در حالی که سایر شهرداریهای بزرگ عبارتند از: پلیوالیا (۳۱۰۶۰ نفر) و پریبوج (۲۷۱۳۳ نفر).
تاریخ
حکومت عثمانی در سال ۱۴۵۵ بر دسپوتیت صربی چیره شد. در دوران عثمانی، بسیاری از ساکنان به اسلام گرویدند. این گرایش به دلایل مختلفی از جمله مزایای اقتصادی برای مسلمانان رخ داد. مهاجرتها نیز عامل دیگری در اسلامگرایی منطقه بود.
در جنگ جهانی دوم، سنجاق میدان نبرد چندین گروه بود. مسلمانان به طور کلی ضد پارتیزان بودند و در تشکیلات شبهنظامی مسلمانان سنجاق سازماندهی شدند. ارتدوکسهای صرب نیز در گروههای چتنیک ملیگرا سازماندهی شدند.