ساموئل الکساندر کینییر ویلسون: عصب‌شناس برجسته و کاشف بیماری ویلسون

Samuel Alexander Kinnier Wilson
📅 8 اسفند 1404 📄 385 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

ساموئل الکساندر کینییر ویلسون، عصب‌شناس آمریکایی-بریتانیایی، با تحقیقات خود درباره تباهی کبدی-عدسی (هپاتولنتیکولار) راه را برای شناخت بیماری ویلسون هموار کرد. او همچنین در زمینه‌هایی چون صرع، نارکولپسی و اختلالات گفتاری سهم بسزایی داشت.

ساموئل الکساندر کینییر ویلسون (۶ دسامبر ۱۸۷۸ – ۱۲ مه ۱۹۳۷) عصب‌شناس برجسته آمریکایی-بریتانیایی بود. تحقیقات او در زمینه تباهی کبدی-عدسی (hepatolenticular degeneration) منجر به نام‌گذاری این بیماری به نام بیماری ویلسون شد. او همچنین پدر جیمز کینییر ویلسون، زبان‌شناس برجسته بریتانیایی، بود.

زندگی‌نامه

ویلسون در سیダーویل، نیوجرسی متولد شد. یک سال پس از تولد او، پدرش درگذشت و خانواده به ادینبرو نقل مکان کردند. در سال ۱۹۰۲، ویلسون مدرک پزشکی عمومی (M.B.) خود را از دانشکده پزشکی دانشگاه ادینبرو دریافت کرد و سال بعد مدرک کارشناسی ارشد (B.Sc.) خود را در رشته فیزیولوژی گرفت. پس از آن، به پاریس سفر کرد و زیر نظر عصب‌شناسان مشهور، پیر ماری (۱۸۵۳–۱۹۴۰) و ژوزف بابینسکی (۱۸۵۷–۱۹۳۲) به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۰۵، به لندن مهاجرت کرد و به عنوان مسئول ثبت و آسیب‌شناس در بیمارستان ملی کوئینز اسکوئر مشغول به کار شد. بعدها به استادی رشته عصب‌شناسی در بیمارستان کینگز کالج منصوب گردید.

ویلسون در رشته عصب‌شناسی بالینی تخصص داشت و در مطالعات خود بر روی بیماری‌هایی چون صرع، نارکولپسی (خواب‌آلودگی شدید روزانه)، آپراکسی (اختلال در انجام حرکات ارادی) و اختلالات گفتاری، مشارکت‌های ارزشمندی انجام داد. او تباهی کبدی-عدسی را در رساله دکتری خود با عنوان «تباهی عدسی پیشرونده» (Progressive lenticular degeneration) که در سال ۱۹۱۲ منتشر شد و مدال طلای دانشگاه ادینبرو را به خود اختصاص داد، توصیف کرد. به پاس تحقیقاتش در این زمینه، این اختلال به نام «بیماری ویلسون» شناخته شد. وی همچنین با انتشار این رساله، اصطلاح «خارج هرمی» (extrapyramidal) را به واژگان پزشکی عصب‌شناسی وارد کرد.

ویلسون آثار تأثیرگذار متعددی در حوزه عصب‌شناسی منتشر کرد. در سال ۱۹۲۰، او بنیان‌گذار و سردبیر مجله عصب‌شناسی و آسیب‌شناسی روانی (Journal of Neurology and Psychopathology) بود که بعدها به مجله عصب‌شناسی، جراحی اعصاب و روانپزشکی (Journal of Neurology, Neurosurgery, and Psychiatry) تغییر نام داد. در سال ۱۹۴۰، اثر دو جلدی او با عنوان «عصب‌شناسی» (Neurology) به صورت پس از مرگ منتشر شد.

درست پیش از درگذشت ویلسون، سر چارلز شرینگتون (۱۸۵۷–۱۹۵۲) به همراه دکتر ادگار آدریان (بعدها لرد آدریان کمبریج، ۱۸۸۹–۱۹۷۷) در تلاش بودند تا مقدمات انتخاب ویلسون به عنوان عضو انجمن سلطنتی (Royal Society) را فراهم کنند.

منابع

(این بخش در متن اصلی خالی بوده و در ترجمه نیز لحاظ نمی‌شود.)

پیوندهای خارجی

(این بخش در متن اصلی خالی بوده و در ترجمه نیز لحاظ نمی‌شود.)

  • زادگان ۱۸۷۸
  • درگذشتگان ۱۹۳۷
  • چهره‌های اهل لارنس تاونشیپ، شهرستان کامبرلند، نیوجرسی
  • عصب‌شناسان بریتانیایی
  • مهاجران آمریکایی به اسکاتلند
  • پزشکان اهل ادینبرو
  • دانش‌آموختگان دانشگاه ادینبرو

جمع‌بندی

تلاش‌های علمی ساموئل الکساندر کینییر ویلسون، به‌ویژه در زمینه شناسایی و نام‌گذاری بیماری ویلسون، میراث ماندگاری در علم عصب‌شناسی بر جای گذاشته است. او با تحقیقات عمیق و انتشار آثار متعدد، جایگاه خود را به عنوان یکی از پیشگامان این حوزه تثبیت کرد.