ریچ سامبات: روزنامهنگار، سخنگو و صدای قربانیان نسلکشی خمرهای سرخ
ریچ سامبات (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۴ – درگذشته ۱۱ مه ۲۰۱۱) روزنامهنگار سرشناس کامبوجی و سخنگوی سابق و رئیس امور عمومی دادگاه ویژه رسیدگی به جنایات خمرهای سرخ (ECCC) بود. این دادگاه که با هدف محاکمه ارشدترین رهبران خمرهای سرخ در دوران حکومتشان از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ تأسیس شد، شاهد فعالیتهای ارزشمند سامبات بود.
سامبات مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته روزنامهنگاری از دانشگاه کلمبیا در نیویورک دریافت کرد. او همچنین سابقهی استادی دانشگاه در دانشگاه سلطنتی پنوم پن و فعالیت به عنوان خبرنگار در کامبوج برای خبرگزاری فرانسه (AFP) از دهه ۱۹۹۰ را در کارنامه خود داشت.
زندگینامه
دوران کودکی و نوجوانی
سامبات در شهر سوای ریئنگ کامبوج متولد شد. پدرش فرماندار منطقه بود. در سال ۱۹۷۵، در حالی که تنها ۱۰ سال داشت، پدرش را از دست داد و بعدها مادر و سه برادر از چهار برادرش نیز قربانی کشتارهای خمرهای سرخ در "مزارع مرگ" شدند. سالها به دنبال یافتن خاطرهای از خانواده از دست رفتهاش بود و سرانجام توانست عکسی قدیمی از پدرش را که در دوران کوتاهی راهب بودایی بود، از یکی از دوستان خانوادگی به دست آورد.
پس از دوران خمرهای سرخ، او از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۴ برای تامین هزینهی تحصیلاتش، به سختی روزگار میگذراند و به عنوان فروشنده یخ در کنار جاده و راننده موتورسیکلت امرار معاش میکرد.
او در مدرسه ابتدایی وات پنوم تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۷ از دبیرستان معروف سیساوات (Lycée Sisowath) فارغالتحصیل شد. در سال ۱۹۸۴، به دلیل دانش زبان انگلیسی که در مدرسه کسب کرده بود، به عنوان معلم انگلیسی مشغول به کار شد. در دوران سخت یتیمی، ریچ سامبات در یک معبد به عنوان "پسر معبد" اقامت داشت و از حمایت خویشاوندان و اطرافیانش بهرهمند بود.
دهه ۱۹۸۰: تحصیلات
پس از فارغالتحصیلی از دبیرستان، او یکی از اولین دانشجویانی بود که پس از پایان حکومت خمرهای سرخ، بورسیهای برای تحصیل در رشته کشاورزی در هند دریافت کرد. پس از انتخابات سال ۱۹۹۳ که توسط سازمان ملل متحد در کامبوج برگزار شد، سامبات تحصیلات خود را در رشته روزنامهنگاری در دانشگاه چونگلونگکونگ ادامه داد. او بعدها مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشکده روزنامهنگاری دانشگاه کلمبیا دریافت کرد، در حالی که مرخصی از خبرگزاری فرانسه داشت.
فعالیتهای حرفهای
به عنوان روزنامهنگار
پس از اتمام دوره کارشناسی در رشته کشاورزی در هند (۱۹۸۸-۱۹۹۱)، سامبات به کامبوج بازگشت و در سال ۱۹۹۱ به عنوان خبرنگار خبرگزاری فرانسه (AFP) در کامبوج مشغول به کار شد. او تا سال ۲۰۰۲ در این سمت فعالیت کرد. سامبات در مصاحبهای با RFI گفت که علاقهی شدیدی به دروس کشاورزی نداشته، اما در عوض هنگام تحصیل در هند، علاقهی غیرمنتظرهای به روزنامهنگاری پیدا کرده بود. او احتمالاً یکی از اولین کامبوجیهایی بود که برای یک خبرگزاری خارجی کار میکرد و رویدادهایی چون اولین انتخابات پس از رژیم، یک کودتا، جنگ داخلی ادامهدار، سقوط شورش خمرهای سرخ و در نهایت مرگ پول پوت را پوشش داد. او همچنین به عنوان خبرنگار و مترجم برای روزنامه نیویورک تایمز و نسخه بینالمللی آن، اینترنشنال هرالد تریبون، کار کرد.
به عنوان مدرس روزنامهنگاری
سامبات از سال ۱۹۹۷ به عنوان مربی روزنامهنگاری فعالیت خود را آغاز کرد. از سال ۲۰۰۳، او در دانشکده رسانه و ارتباطات (RUPP)، اولین و تنها مدرسه روزنامهنگاری در دانشگاه سلطنتی پنوم پن، تدریس میکرد. او این فعالیت را حتی پس از پیوستن به کادر دادگاه در سال ۲۰۰۶ نیز ادامه داد.
به عنوان سخنگو در دادگاه ویژه خمرهای سرخ
در فوریه ۲۰۰۶، سامبات به عنوان سخنگوی کامبوجی در دادگاه ویژه رسیدگی به جنایات خمرهای سرخ (ECCC) منصوب شد. او همچنین از سوی قربانیان رژیم خمرهای سرخ به عنوان "سخنگوی ارواح" شناخته میشد. سپس، در ژوئن ۲۰۰۹، او به سمت رئیس امور عمومی ECCC ارتقا یافت.
به عنوان سخنگوی دادگاه نسلکشی مورد حمایت سازمان ملل، وظایف او شامل پاسخگویی به رسانههای محلی و بینالمللی بود. آخرین فعالیت او شامل اطلاعرسانی به حدود ۴۰۰۰ دانشجو در استان بتامبانگ در مورد عملکرد دادگاه ویژه خمرهای سرخ، نقش دولت و سازمان ملل در آن بود. سامبات پیش از مرگش در مصاحبهای با PBS NewsHour گفت: "فرزندان من نمیدانستند چه بر سر والدینشان، پدربزرگ و مادربزرگشان آمده است. بنابراین، ما معتقدیم از طریق پرونده شماره ۰۲، بسیاری از افراد همسن و سال آنها قادر خواهند بود بیشتر در مورد آنچه در گذشته اتفاق افتاده بیاموزند."
مرگ
او در روز سهشنبه، در دفتر کارش دچار سکته مغزی شدید ناشی از فشار خون بالا شد و در ۱۱ مه ۲۰۱۱، در سن ۴۷ سالگی، در بیمارستان کالمت در پنوم پن کامبوج درگذشت. مرگ او "ضرر بزرگی، از دست دادن عظیمی برای منابع انسانی کشور" توسط مدیر سرپرست دانشکده روزنامهنگاری توصیف شد.
دستاوردها
در تجلیل از مشارکتهایش در کشور، دولت سلطنتی کامبوج در ۱۲ مه ۲۰۱۱، مدال "مونی سارافوئان" در درجه "ماها سِریوان" را به سامبات اعطا کرد. پیش از آن، در سال ۲۰۰۰، او جایزهای را از دیدهبان حقوق بشر مستقر در ایالات متحده برای داستان زندگی خود پیش و پس از دوران خمرهای سرخ دریافت کرده بود.
جستارهای وابسته
- ون نات
- تول اسلنگ
- چوم می
- شکنجه
- جان داوسون دِوهرست
- رفیق دوش
- لوک هانت
منابع
- وبسایت رسمی دادگاه ویژه رسیدگی به جنایات خمرهای سرخ
- وبسایت رسمی کمک سازمان ملل متحد به محاکمات خمرهای سرخ
- وبسایت رسمی دانشکده رسانه و ارتباطات
- وبسایت رسمی دانشگاه سلطنتی پنوم پن
پیوند به بیرون
- تولدها در ۱۹۶۴
- مرگها در ۲۰۱۱
- کادر آموزشی دانشگاه سلطنتی پنوم پن
- روزنامهنگاران کامبوجی
- خبرنگاران خبرگزاری فرانسه
- فارغالتحصیلان دانشکده روزنامهنگاری دانشگاه کلمبیا
- مردم استان سوای ریئنگ