کنسرتو پیانو شماره ۱۸ در سی بمل ماژور، اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت، در ۳۰ سپتامبر ۱۷۸۴ ساخته شد. این اثر برای پیانو سولو، فلوت، دو ابوا، دو فاگوت، دو هورن و سازهای زهی تنظیم شده است.
تاریخچه
مدتها گمان میرفت که موتسارت این کنسرتو را برای ماریا ترزیا فون پارادیس نوشته باشد، اما هرمان اولریش این نظریه را رد کرد. او استدلال کرد که تاریخ ثبت اثر در کاتالوگ موتسارت و ترک پاریس توسط فون پارادیس در اکتبر ۱۷۸۴، زمان کافی برای ارسال کنسرتو را منتفی میکند. با این حال، ریچارد مندر معتقد است که موتسارت ممکن است اثر را به پاریس فرستاده و از آنجا به لندن برای فون پارادیس ارسال شده باشد.
ساختار موسیقایی
این کنسرتو در سه موومان است. موومان کند آن با تم و واریاسیونها، بهویژه سولو فلوت در گام سل ماژور، از آرامشبخشترین بخشهای اثر است. در موومان پایانی، موتسارت از تغییر متر استفاده کرده که در آن زمان غیرمتعارف بود. همچنین، استفاده از گام سی مینور در بخش پایانی، نوآوری قابل توجهی در زبان موسیقی آن دوران به شمار میرود.