اتصالات فنقی: تکنیک باستانی اتصال چوب
اتصالات فنقی روشی است که در آن دو تخته چوب با ایجاد شکاف (مورتیس) و زبانه (تنون) به یکدیگر متصل میشوند. این اتصال با استفاده از میخ چوبی (پگ) قفل میشود و استحکام بالایی ایجاد میکند. فنقیها از این تکنیک برای ساخت بدنه کشتیهای دریایی استفاده میکردند.
این روش از سواحل شام آغاز شد و به سرعت در سراسر مدیترانه گسترش یافت. شواهد باستانشناسی از کشتیهای اولوبورون و کیپ گلیدونیا، قدمت و اهمیت این تکنیک را نشان میدهد.
تأثیر بر کشتیسازی یونان و روم
یونانیها و رومیها از این تکنیک الهام گرفتند و آن را در ساخت کشتیهای خود به کار بردند. پلیبیوس، تاریخنگار یونانی، گزارش میدهد که رومیها این تکنیک را از یک کشتی فنقی به غنیمت گرفته تقلید کردند و توانستند در مدت کوتاه ۱۰۰ کشتی جنگی بسازند.
نحوه عملکرد
در این روش، ابتدا شکافهایی در لبه تختهها ایجاد میشود. سپس زبانههای چوبی در این شکافها قرار میگیرند و با میخهای چوبی قفل میشوند. این روش باعث میشود اتصال تختهها بسیار محکم و مقاوم در برابر آب شود.