پیمان فولاد
پیمان فولاد، با نام رسمی پیمان دوستی و اتحاد میان آلمان و ایتالیا، یک اتحاد نظامی و سیاسی میان این دو کشور بود. این پیمان در ۲۲ مه ۱۹۳۹ توسط گالئاتسو چانو از ایتالیا و یواخیم فون ریبنتروپ از آلمان امضا شد.
در ابتدا، قرار بود این پیمان یک اتحاد سهجانبه میان ژاپن، ایتالیا و آلمان باشد. اما به دلیل اختلافات بر سر اولویتهای استراتژیک، ژاپن از امضای پیمان کنار کشید.
پیشینه
آلمان و ایتالیا در جنگ جهانی اول در جبهههای مقابل هم قرار داشتند. پس از رکود بزرگ، محبوبیت احزاب افراطی مانند نازیها در آلمان و فاشیستها در ایتالیا افزایش یافت. موسولینی در ۱۹۲۲ به قدرت رسید و با اجرای برنامههای عمرانی گسترده، محبوبیت زیادی کسب کرد. هیتلر نیز در ۱۹۳۳ با اجرای برنامههای مشابه و تسلیح مجدد، قدرت خود را تثبیت کرد.
در ۱۹۳۶، ایتالیا و آلمان پروتکلی مخفی امضا کردند که سیاست خارجی آنها را در مسائل مانند جنگ داخلی اسپانیا هماهنگ میکرد.
مفاد پیمان
پیمان فولاد شامل دو بخش بود: بخش اول اعلامیهای عمومی برای ادامه اعتماد و همکاری میان دو کشور بود. بخش دوم، پروتکل الحاقی مخفی، بر اتحاد سیاستهای نظامی و اقتصادی تأکید داشت.
بر اساس این پیمان، آلمان و ایتالیا متعهد شدند در صورت جنگ، از یکدیگر حمایت نظامی، اقتصادی و سیاسی کنند. همچنین، هیچیک از طرفین نمیتوانست بدون توافق دیگری صلح کند.
پایان پیمان
با شکست نیروهای محور در شمال آفریقا و اشغال ایتالیا توسط متفقین، موسولینی برکنار شد و دولت جدید ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۳ با متفقین آتشبس امضا کرد. اگرچه دولت دستنشانده موسولینی در شمال ایتالیا باقی ماند، اما پیمان فولاد عملاً به پایان رسید.