راهآهن اوکامپو، که با نامهای نخستین راهآهن چاکو و بعدها راهآهن لا فُراِستال شناخته میشود، اولین خط ریلی در شهر ویلا اوکامپو، منطقه شمال سانتا فه و کل قلمرو گران چاکو بود. این خط با عرض ریل متریک (۱۰۰۰ میلیمتر) در تاریخ ۲۶ ژوئیه ۱۸۸۴ افتتاح شد. بنیانگذار آن، مانوئل اوکامپو سامانِس، که در سال ۱۸۷۸ شهر ویلا اوکامپو (با نام اولیه «کلونیا اوکامپو») را نیز تأسیس کرده بود، نقش کلیدی در احداث این راهآهن ایفا کرد.
طراحی این خط ریلی با هدف اتصال استراتژیک صنایع مهم شهر مانند کارخانه چوببری «کارلوتا»، کارخانه قند «مانولو اوکامپو» (که بعدها به «اینخنیو آرنو» تغییر نام داد) و کارخانه تقطیر «دون امیلیو»، که همگی در اطراف ویلا اوکامپو قرار داشتند، به بندرگاه اوکامپو در یکی از شاخههای رودخانه پارانا به نام «پارانا مینِ» صورت گرفت.
مروری بر راهآهن اوکامپو
این خط ریلی با واگنها و تجهیزات وارداتی از آلمان و با سیستم دِکاوویل (Decauville) ساخته شد. در ابتدا، طول آن ۲۵ کیلومتر از ویلا آدلیا تا پورتو سن ویسنته بود. بعدها، در سال ۱۹۱۰، این خط به شرکت بریتانیایی لا فُراِستال واگذار شد. این شرکت خط را تا ویلا آنا (محل کارخانه تاننسازی آنها) در غرب و پورتو اوکامپو در شرق توسعه داد. بدین ترتیب، راهآهن به رودخانه پارانا رسید و چندین کیلومتر را در میان جزایر و دشتهای سیلابی با عبور از سه پل بزرگ، ۲۷ پل کوچکتر و چندین آبرود طی کرد. این خط شامل سه لوکوموتیو، سه واگن درجه یک، یک واگن دو منظوره و ۶۰ واگن مسطح بود و چهار ایستگاه، انبارهای کالا و یک کارگاه تعمیرات داشت.
در بیشترین گستردگی خود، تحت عنوان «اف. سی. لا فُراِستال» (FC La Forestal)، به ایستگاه کیلومتر ۳۶۶ شاخه F راهآهن ژنرال بلگرانو میرسید، جایی که امروزه شهر لوس تابنوس (Los Tábanos) در آن قرار دارد.
با افول شرکت لا فُراِستال در دهه ۱۹۶۰، خط راهآهن نیز رو به زوال رفت و امروزه بقایای کمی از آن باقی مانده است. ناپدید شدن این راهآهن همچنین به معنای قطع ارتباط چندین ساله بین پورتو سن ویسنته در رودخانه پارانا مینِ و پورتو اوکامپو در رودخانه پارانا بود. در حال حاضر، باندهای خاکی آن برای حملونقل خودرویی حفظ شدهاند.
پس از توقف فعالیت شرکت لا فُراِستال در آرژانتین، خط راهآهن به راهآهن ژنرال بلگرانو منتقل شد.