تاریخچه و شکلگیری
شرکت خدمات عمومی کانزاسسیتی نامآشناترین اپراتور در زنجیرهای از مجموعههای حملونقل عمومی در شهر کانزاسسیتی ایالت میزوری بود. این شرکت تا سال ۱۹۶۹، یعنی زمانی که به مدیریت ترابری منطقه کانزاسسیتی فروخته شد، نبض جابهجایی مسافران را در این شهر در دست داشت.
آغاز به کار ترامواها در این منطقه به سال ۱۸۶۹ بازمیگردد؛ زمانی که واگنها توسط اسبها روی ریل کشیده میشدند. با پیشرفت تکنولوژی در دهه ۱۸۸۰، واگنهای کابلکش و سپس سیستمهای برقی جایگزین اسبها شدند تا سرعت و ظرفیت جابهجایی افزایش یابد.
سیر تحول اپراتورها در گذر زمان
در دوران ادغام و پس از آن، مجموعههای مختلفی با نامهای گوناگون وظیفه مدیریت شبکه ریلی شهر را بر عهده داشتند:
- شرکت راه آهن خیابانی متروپولیتن (۱۸۸۶-۱۹۱۱): این شرکت تا سال ۱۹۰۵ موفق نشده بود تمام سیستمهای مستقل را تحت کنترل خود درآورد.
- شرکت راه آهن و روشنایی کانزاسسیتی (۱۹۰۱-۱۹۱۶): این مجموعه به عنوان شرکت مادر متروپولیتن تاسیس شد.
- شرکت راهآهن کانزاسسیتی (۱۹۱۱-۱۹۲۵): بازسازماندهی شدهی شرکت متروپولیتن که بعدها به شرکتی مستقل تبدیل گشت.
- شرکت خدمات عمومی کانزاسسیتی (۱۹۲۶-۱۹۶۰): دوران اوج و شکوفایی نام تجاری این مجموعه.
- کانزاسسیتی ترنزیت (۱۹۶۰-۱۹۶۹): آخرین تغییر نام شرکت پیش از واگذاری نهایی.
دوران طلایی واگنهای PCC و زوال سیستم ریلی
پس از سال ۱۹۴۱، کانزاسسیتی ۱۸۴ دستگاه از واگنهای مدرن و پیشرفته PCC را خریداری کرد. در اوج فعالیت، این شهر دارای ۲۵ مسیر تراموا بود که در شبکهای به طول ۳۱۸ مایل گسترده شده بود. با این حال، دوران شکوه ریلهای شهری در ژوئن ۱۹۵۷ به پایان رسید و فعالیت ترامواها متوقف شد.
بسیاری از واگنهای پیشرفته این شهر پس از توقف فعالیت، راهی شهرهای دیگر شدند؛ از جمله ۲۹ واگن که توسط کمیسیون حملونقل تورنتو خریداری شد.
میراث باقیمانده
یکی از مشهورترین مسیرها، یعنی خط کانتری کلاب، تا دهه ۱۹۹۰ همچنان ریلهای خود را حفظ کرده بود، اما در نهایت به مسیر پیادهروی و دوچرخهسواری تبدیل شد. همچنین واگن شماره ۵۵۱ که پس از خدمت در تورنتو و سانفرانسیسکو بازسازی شده بود، در سال ۲۰۰۶ به زادگاهش بازگشت و اکنون به عنوان نمادی تاریخی در منطقه «ریور مارکت» در معرض دید عموم قرار دارد.