33 مقاله — صفحه 1 از 3
راهآهن رودخانه مس و شمالغربی (CR&NW) شامل دو خط آهن بود که توسط مایکل جیمز هنی در آلاسکا ساخته شد. این خطوط برای حمل مس و زغالسنگ استفاده میشدند و نقش مهمی در توسعه اقتصادی منطقه داشتند. با وجود چالشهای طبیعی و مالی، این راهآهن تا سال ۱۹۳۸ فعال بود و سپس به بزرگراه تبدیل شد.
دولت راهآهن نیو ساوت ولز در سال ۱۹۰۳ دستگاهی به نام روتامتر برای اندازهگیری طول خطوط ریلی خود ساخت. این دستگاه شامل یک واگن چهارچرخ با چرخ پنجم بزرگ بود که روی ریل حرکت میکرد. آخرین استفاده ثبتشده از آن به دهه ۱۹۲۰ بازمیگردد.
خط اتوبوس آیوی سیتی–فرانکلین اسکوئر (مسیر D4) یک سرویس روزانه تحت مدیریت سازمان حملونقل منطقهای واشینگتن است که آیوی سیتی را به فرانکلین اسکوئر متصل میکند. این خط با فاصله زمانی ۱۷ تا ۲۰ دقیقه در ساعات پیک روزهای کاری و ۳۰ تا ۳۵ دقیقه در سایر اوقات، مسیری حدود ۳۲ دقیقهای را طی میکند.
بوت میتواند به چند مفهوم اشاره داشته باشد: از لوکوموتیو تاریخی تا شخصیتهای سیاسی و انتشارات معتبر استانداردهای آلمان. این مقاله به بررسی این مفاهیم و ارتباط آنها با تاریخ و صنعت میپردازد.
فاینگاند، منطقهای روستایی در جنوب اوتاگو، جزیره جنوبی نیوزیلند است که توسط جان شاو در سال ۱۸۵۲ نامگذاری شد. این منطقه به دلیل فعالیتهای کشاورزی و کارخانه فرآوری گوشت سیلور فرن فارمز شناخته میشود. فاینگاند بر روی جاده مناظر جنوبی قرار دارد و دارای تاریخچهای غنی در حملونقل ریلی است.
شرکت راهآهن کُتبوس-گروسنهاین (CGE) یک شرکت راهآهنی در پروس بود که در سال ۱۸۶۸ تأسیس شد. این شرکت خطوط ریلی بین شهرهای گروسنهاین، کُتبوس و فرانکفورت (اُدر) را در اختیار داشت. با افتتاح خط ۸۰ کیلومتری کُتبوس-زِنفتنبرگ-گروسنهاین در سال ۱۸۷۰، فعالیت خود را آغاز کرد و بعدها خط ۷۱ کیلومتری کُتبوس به فرانکفورت (اُدر) را نیز راهاندازی نمود.
خط آهن آسنز، یک خط راهآهن دولتی در جزیره فیونیه دانمارک بود که در سال ۱۸۸۴ افتتاح و در سال ۱۹۶۶ به روی مسافران بسته شد. امروزه، این مسیر به یک مسیر تفریحی برای دوچرخهسواری با ترولی تبدیل شده است.
لکوموتیو برقی سیئی ۶/۶، که توسط راهآهن فدرال سوئیس (سبب) استفاده میشد، در اصل برای راهآهن مالمبَنِن در سوئد سفارش داده شده بود. به دلیل جنگ جهانی اول تحویل داده نشد و در سال ۱۹۱۹ توسط سبب خریداری شد. این لوکوموتیو دو تکه با دو کابین راننده و موتورهای قدرتمند، عمدتاً برای کشیدن قطارهای باری بین برن و تون استفاده میشد.
رایت لیبراتور، بدنهی اتوبوس تکطبقه با کف پایین بود که توسط شرکت رایتباس روی شاسی ولوو B10L بین سالهای ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ تولید شد. از ۱۴۶ دستگاه تولیدشده، ۱۰۳ دستگاه توسط شرکتهای تابعهی نشنال اکسپرس در داندی و میدلندز غربی خریداری شد و ۱۱ دستگاه نیز به شرکت باس ایرین در ایرلند فروخته شد.
راهآهن اتحادیه وونساکت، تأسیسشده در ۱۸۵۰ در رودآیلند، با هدف اتصال این ایالت به ماساچوست و کنتیکت، پس از ادغام با راهآهن نیویورک و بوستون در ۱۸۵۳، به بخشی از شبکه حملونقل شمالشرق آمریکا تبدیل شد. با وجود چالشهای مالی و رقابتی، این خط آهن سرانجام به راهآهن نیویورک، نیو انگلند و هارتفورد پیوست و در نهایت تحت مدیریت راهآهن نیویورک، نیوهاون و هارتفورد قرار گرفت.
خط راهآهن رگنز هیل، یک خط راهآهن کوتاهمدت در حومه شمالغربی سیدنی استرالیا بود که در سال ۱۹۲۳ افتتاح و در ۱۹۳۲ بسته شد. این خط از وستمد به رگنز هیل امتداد داشت و با هدف توسعه مسکونی منطقه ساخته شد، اما به دلیل عدم موفقیت در جذب مسافر و رقابت با اتوبوسها تعطیل شد.
ایستگاه راهآهن کوهوری، واقع در بخش خُردا رود به ویساکاپاتنام، بخشی از خط اصلی چنای-هاورا است. این ایستگاه در روستای گاینادا، گوپالپرساد در شهرستان خُردا، ایالت اُدیشا هند واقع شده است. این ایستگاه در اواخر قرن نوزدهم میلادی ساخته شد و بعدها برقرسانی آن تکمیل گردید.
