فوگ آینهای (Mirror Fugue)، تکنیکی در موسیقی پلیفونیک است که در آن دو فوگ، تصویر آینهای یکدیگرند. در این تکنیک، فواصل و جایگاه صداها در بافت موسیقی وارونه میشوند. بهعنوان مثال، اگر در یک فوگ صدایی در بالاترین جایگاه قرار دارد، در فوگ آینهای آن، در پایینترین جایگاه قرار میگیرد.
نمونههای بارز فوگ آینهای در «هنر فوگ» (The Art of Fugue) اثر یوهان سباستیان باخ دیده میشود. در «کنتراپونکتوس ۱۲»، دو فوگ چهارصدایی بهوضوح این تکنیک را نمایش میدهند.
بااینحال، در «کنتراپونکتوس ۱۳»، دو فوگ سهصدایی رابطهای مشابه دارند، اما بهطور دقیق فوگ آینهای محسوب نمیشوند، زیرا جایگاه صداها بهطور کامل وارونه نمیشود (بهعنوان مثال، ترتیب SAB به BSA تبدیل میشود، نه BAS).
فوگ آینهای، مانند آینهای است که نهتنها تصاویر را وارونه میکند، بلکه عمق و پیچیدگی موسیقی را دو چندان میسازد.