لورنزو کیلمن (۱۱ فوریه ۱۸۶۱ در یاکوبستاد – ۱۵ مه ۱۹۴۹ در هلسینکی) یک حقوقدان فنلاندی بود که به عنوان دادستان برای فنلاند فعالیت کرد. پس از استقلال فنلاند، او به عنوان دیپلمات و عضو دیوان عالی اداری خدمت کرد.
پدر و مادر کیلمن، آلفرد کیلمن (پروفسور) و هیلدا ویلهلمینا آگوستا فورسسل بودند. او در سال ۱۸۸۵ به عنوان قاضی دادگاه استیناف تورکو مشغول به کار شد و از سال ۱۸۸۸ در دادگاه استیناف واسا خدمت کرد، اما در سال ۱۹۰۴ از این سمت برکنار شد.
کیلمن از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵ به عنوان وکیل در هلسینکی فعالیت کرد. پس از اعتصاب عمومی ۱۹۰۵، در سال ۱۹۰۶ به عنوان ناظر و در سال ۱۹۰۸ به عنوان دادستان منصوب شد. پس از کنارهگیری از سمت دادستانی در سال ۱۹۰۹، از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۷ دوباره به عنوان وکیل فعالیت کرد.
پس از استقلال فنلاند، او در سال ۱۹۱۸ به عنوان کاردار در پاریس و مادرید خدمت کرد و از ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۱ عضو دیوان عالی اداری بود.
کیلمن در فعالیتهای معنوی نیز مشارکت داشت، از جمله ریاست انجمن جوانان مسیحی سوئد در هلسینکی از ۱۹۲۷ تا ۱۹۲۹ و عضویت در هیئت مدیره انجمن کار مجمع سوئد در فنلاند. او همچنین از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۴۳ معاون هیئت مدیره مؤسسه دیاکون در هلسینکی بود.
کیلمن در ایجاد خانههای سالمندان نیز نقش داشت. همسر او، ایدا ماتیلدا اکستروم، از سال ۱۸۸۹ تا زمان درگذشتش در ۱۹۳۲ همراه او بود. فرزندان آنها، اریک کیلمن (پژوهشگر ادبیات) و برتل کیلمن (نویسنده)، از شخصیتهای برجسته فرهنگی بودند.