قانون حکومت محلی (مرزها) ایرلند شمالی ۱۹۷۱، قانونی بود که در سال ۱۹۷۱ به تصویب پارلمان ایرلند شمالی رسید. هدف از این قانون، جایگزینی سیستم قبلی حکومتهای محلی بود که توسط قانون حکومت محلی ایرلند در سال ۱۸۹۸ ایجاد شده بود. این سیستم جدید بر اساس توصیههای گزارش مکروری در ژوئن ۱۹۷۰ طراحی شد که ادامه وجود حکومت ایرلند شمالی به عنوان یک مرجع منطقهای را پیشبینی میکرد.
بر اساس این قانون، ایرلند شمالی به ۲۶ منطقه حکومت محلی تقسیم شد که هر کدام شامل تعدادی بخش (ward) بودند. قانون به طور دقیق مرزهای این مناطق را مشخص نکرد، بلکه لیستی از ۲۶ منطقه موجود را به عنوان پایه و اساس ارائه داد. سپس به فرماندار ایرلند شمالی اختیار داده شد تا یک کمیسر مرزهای حکومت محلی را منصوب کند که باید تا ۳۰ ژوئن ۱۹۷۲، نام و مرزهای پیشنهادی را گزارش میداد.
پیشنهادهای کمیسر توسط دستور حکومت محلی (مرزها) ۱۹۷۲ در تاریخ ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۲ اجرایی شد. قانون ۱۹۷۱ مناطق را ایجاد کرد، اما برای شوراهای حکومتی آنها تمهیداتی در نظر نگرفت. این کار توسط قانون حکومت محلی ۱۹۷۲ انجام شد. شوراها در اول اکتبر ۱۹۷۳ تشکیل شدند.
در قانون ۱۹۷۲ ذکر شده بود که «هر بخش باید یک عضو را به شورای منطقه مربوطه معرفی کند»، اما تا زمان برگزاری اولین انتخابات در ۳۰ مه ۱۹۷۳، سیستم نمایندگی تناسبی با استفاده از مناطق انتخاباتی چند عضوی معرفی شد. مناطق انتخاباتی شامل گروههایی از ۴ تا ۸ بخش بودند و تعداد اعضای شورای هر منطقه برابر با تعداد بخشها بود.
مناطق حکومت محلی و بخشها در طول زمان تغییر کردند. در سال ۱۹۸۵، تعداد بخشها از ۵۲۴ به ۵۶۲ افزایش یافت. در سال ۱۹۹۳، تعداد بخشها دوباره به ۵۸۲ افزایش یافت و بخش راتفریلند از منطقه نیوری و مورن به منطقه بانیبری منتقل شد. همچنین تغییرات جزئی در مرزها، مانند انتقال بخشهای روستایی لگونی از بلفاست به آنتریم در سال ۱۹۸۵، انجام شد.
قانون ۱۹۷۱ در سال ۲۰۰۸ توسط قانون حکومت محلی (مرزها) ۲۰۰۸ لغو شد.