لارنس اولیویه (۱۹۰۷-۱۹۸۹)، بازیگر انگلیسی، به همراه همعصرانش رالف ریچاردسون و جان گیلگود، بر صحنه تئاتر بریتانیا در اواسط قرن بیستم تسلط داشت. او در طول carriera خود در بیش از پنجاه فیلم ایفای نقش کرد و از سال ۱۹۵۶ در تلویزیون نیز حضور یافت که منجر به کسب جوایز متعدد شد.
در سال ۱۹۳۹، اولیویه با فیلم «بلندیهای بادگیر» نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد. سال بعد، برای نقشآفرینی در فیلم «ربکا» مجدداً نامزد همین جایزه گردید. در سال ۱۹۴۴، او فیلم «هنری پنجم» را تهیهکنندگی، کارگردانی و در آن بازی کرد. این فیلم نامزد جوایز متعدد اسکار از جمله بهترین فیلم شد، اما اولیویه جایزه ویژه آکادمی را دریافت کرد. فیلم «هملت» (۱۹۴۸) او اولین فیلم غیرآمریکایی بود که اسکار بهترین فیلم را برد و خود او نیز جایزه بهترین بازیگر را کسب کرد. در سال ۱۹۷۹، اسکار افتخاری به پاس یک عمر دستاورد هنری به او اهدا شد.
اولیویه در مجموع نامزد نه جایزه اسکار بازیگری و یک جایزه برای تهیهکنندگی و کارگردانی شد. در تئاتر، او برنده سه جایزه ایونینگ استاندارد و نامزد جایزه تونی گردید. در تلویزیون، او نه بار نامزد جایزه امی شد و پنج بار برنده آن گردید. همچنین دو بار نامزد جایزه بفتا شد.
در سال ۱۹۴۷، اولیویه به عنوان شوالیه انتخاب شد و در ۱۹۷۰ به عنوان لرد مادامالعمر معرفی گردید. در ۱۹۸۱، نشان لیاقت به او اعطا شد. او همچنین افتخاراتی از دولتهای خارجی دریافت کرد، از جمله نشان دانبروگ از دانمارک (۱۹۴۹)، نشان لژیون دونور از فرانسه (۱۹۵۳) و نشان جمهوری ایتالیا (۱۹۵۳).
اولیویه دکترای افتخاری از دانشگاههای تافتس (۱۹۴۶)، آکسفورد (۱۹۵۷) و ادینبرو (۱۹۶۴) دریافت کرد. او همچنین برنده جایزه سونینگ دانمارک (۱۹۶۶) و مدال طلای آکادمی سلطنتی سوئد (۱۹۶۸) شد. در ۱۹۶۰، ستارهای به نام او در پیادهروی مشاهیر هالیوود ثبت گردید.
به افتخار او، بزرگترین سالن تئاتر ملی بریتانیا به نام «تالار لارنس اولیویه» نامگذاری شده است. همچنین از سال ۱۹۸۴، «جوایز لارنس اولیویه» به طور سالانه به بهترین دستاوردهای تئاتری اهدا میشود.