لُ شارلو: نماد کمدی موزیکال فرانسوی
گروه لُ شارلو (Les Charlots)، که در دنیای انگلیسیزبان با نام The Crazy Boys شناخته میشدند، مجموعهای از موسیقیدانان، خوانندگان، کمدینها و بازیگران سینمای فرانسه بودند که در دهههای ۱۹۶۰، ۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ میلادی به شهرت فراوانی دست یافتند.
آغاز کار: از «لُ پروبلم» تا لُ شارلو
فعالیت این گروه ابتدا در سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶ با نام «لُ پروبلم» (Les Problèmes) آغاز شد. در این دوره، آنها یک آلبوم با همکاری خواننده فرانسوی، آنتوان (Antoine)، منتشر کردند. پس از آن، نام خود را به «لُ شارلو» تغییر دادند و از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۷ به فعالیت خود ادامه دادند. همچنین، دورهای کوتاه از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ به صورت دو نفره دوباره فعال شدند.
واژه «شارلو» (Charlot) در زبان فرانسوی به معنای «دلقک» یا «احمق» است و اشاره مستقیمی به چارلی چاپلین ندارد، هرچند که او در فرانسه معمولاً با نام «شارلو» شناخته میشد.
سبک و اعضای گروه
سبک کمدی شاد و بیخیال آنها تحت تأثیر گروه محبوب ایتالیایی Brutos و طنز آنارشیستی برادران مارکس (Marx Brothers) قرار داشت.
اعضای اصلی گروه عبارت بودند از:
- ژرار رینالدی (Gérard Rinaldi): خواننده اصلی، ساکسیفون و آکاردئون
- ژان ساروس (Jean Sarrus): بیس و همخوان
- ژرار فیلیپلی (Gérard Filippelli)، معروف به «فیل» (Phil): گیتار و همخوان
- لوئیزِ رِگو (Luis Rego): گیتار ریتم، پیانو و همخوان
- ژان-گی فِشنِر (Jean-Guy Fechner): درامز و همخوان
فیلیپلی به دلیل وجود دو «ژرار» در گروه، با نام مستعار «فیل» شناخته میشد.
اوج موفقیت: موسیقی و فیلم
پس از انتشار قطعه طنزآمیز «Si tu ne veux pas payer d'impôts» (اگر نمیخواهی مالیات بدهی) که به یک موفقیت تبدیل شد، مدیر گروه آنها را متقاعد کرد که بر کمدی تمرکز کنند و نام خود را دائمی کنند. آنها با آهنگهای طنزآمیز و پارودی خود مانند «Merci Patron» (ممنون رئیس)، «On n'est Pas là Pour se Faire Engueuler» (ما اینجا نیامدیم که سرزنش شویم) و «Paulette la Reine des Paupiettes» (پولت، ملکه سوسیسها) به شهرت رسیدند.
لُ شارلو در اواخر دهه ۶۰ وارد عرصه تلویزیون و سینما شدند. اولین فیلم آنها در سال ۱۹۷۰ با نام La Grande Java منتشر شد. اما فیلمهای بعدی مانند Les Bidasses en folie (۱۹۷۱)، Les Fous du Stade (۱۹۷۲) و Le Grand Bazar (۱۹۷۳) به موفقیتهای چشمگیری دست یافتند و در سراسر جهان، بهویژه در هند، محبوب شدند. دلیل این موفقیت جهانی، به گفته رینالدی، این بود که «برای فهمیدن داستانها نیازی به دانستن زبان فرانسه نبود».
فیلمهای آنها اغلب بر مضامینی چون سبک زندگی ضد اقتدار، جوانی آزاد، دوستی، عشق، تنبلی در کار و نفرت از چهرههای نظامی و اقتدارگرا تمرکز داشت.
«هیچکدام از ما در ابتدا قصد نداشتیم بازیگر شویم و فکر نمیکردیم حرفه سینماییمان دوام بیاورد. صرفاً از روی کنجکاوی شروع کردیم، بدون هیچ جاهطلبی برای بازیگر شدن.»
تغییرات و ادامه فعالیت
در طول فعالیت گروه، اعضایی مانند لوئیزِ رِگو (۱۹۷۱) و ژان-گی فِشنِر (۱۹۷۶) گروه را ترک کردند. رینالدی نیز در سال ۱۹۸۶ برای دنبال کردن حرفه بازیگری خود جدا شد. این تغییرات منجر به کاهش موفقیت فیلمها و فعالیتهای گروه شد.
با وجود این تغییرات، گروه تا سال ۱۹۹۷ به فعالیت خود ادامه داد و در سال ۲۰۰۸، رینالدی و ساروس دوباره به عنوان دو نفره تور «Age Tendre et Têtes de Bois» را برگزار کردند.
میراث لُ شارلو
ژرار رینالدی، خواننده اصلی و روح گروه، در سال ۲۰۱۲ درگذشت. ژان ساروس او را «روح لُ شارلو» نامید و از حس شوخطبعی و تواناییاش در سرودن ترانه تمجید کرد.
لُ شارلو با ترکیبی از موسیقی شاد، کمدی موقعیت و فیلمهای سرگرمکننده، خاطرهای ماندگار از دوران طلایی سرگرمی در فرانسه بر جای گذاشتند.