گیرندهی شبه ایمونوگلوبولین سلولهای کشنده ۲DL3
گیرندهی شبه ایمونوگلوبولین سلولهای کشنده ۲DL3 (KIR2DL3) یک پروتئین غشایی است که توسط سلولهای کشنده طبیعی (NK) و زیرمجموعههایی از سلولهای T بیان میشود. ژنهای KIR چندریختی هستند، یعنی دارای آللهای متعدد بوده و از نظر ساختار و منشأ تکاملی شباهت زیادی دارند، اما لزوماً از نظر عملکرد یکسان نیستند.
سلولهای NK جزء مهمی از پاسخ ایمنی ذاتی علیه ویروسها هستند. این سلولها توانایی لیز سلولهای هدف را بدون نیاز به حساسسازی قبلی داشته و با ترشح سیتوکاینها و کموکاینها، پاسخهای ایمنی را تنظیم میکنند. فعالسازی سلولهای NK از طریق یکپارچهسازی سیگنالهای بازدارنده و فعالکننده از طریق خانوادههای مختلف گیرندهها، از جمله گیرندههای شبه ایمونوگلوبولین سلولهای کشنده (KIR)، صورت میگیرد که عمدتاً آنتیژنهای کلاس I HLA را شناسایی میکنند.
ساختار و موقعیت
ژنهای مسئول کدگذاری پروتئینهای KIR در بخش 19q13.4 کروموزوم 19 قرار دارند و بخشی از کمپلکس گیرندههای لوکوسیت (LRC) به طول 1 مگاباز هستند. زیرمجموعههای پروتئینهای KIR بر اساس تعداد دامنههای خارجی IG و طول دم سیتوپلاسمی (بلند یا کوتاه) طبقهبندی میشوند. عدد انتهای نام پروتئین، زیرمجموعهای را که پروتئین به آن تعلق دارد مشخص میکند.
عملکرد
پروتئین KIR2DL3 دارای دم سیتوپلاسمی بلند بوده و پس از اتصال به لیگاند، سیگنالهای بازدارنده را از طریق موتیف بازدارنده تیروزیندار (ITIM) منتقل میکند. لیگاندهای این پروتئین شامل زیرمجموعهای از مولکولهای HLA-C مانند HLA-Cw1، HLA-Cw3 و HLA-Cw7 هستند. این پروتئین نقش مهمی در تنظیم پاسخهای ایمنی ایفا میکند. مولکولهای HLA-C جزئی از آنتیژنهای لوکوسیت انسانی بوده و ژنهای کدکننده پروتئینهای کمپلکس سازگاری بافتی اصلی (MHC) در انسان هستند.
پاتولوژی
KIR2DL3 از طریق ITIM سیگنالهای بازدارنده را به دم سیتوپلاسمی داخلی بلند خود منتقل میکند. این فرآیند با انتقال گروه فسفات از ATP به پروتئینها توسط کینازهای تیروزین صورت میگیرد. این مکانیسم مانند یک کلید «روشن/خاموش» در بسیاری از عملکردهای سلولی عمل میکند. اختلال در این فرآیند میتواند منجر به مهار دائمی یا فعالسازی بیرویه سلولها شود که در پیشرفت سرطان نقش دارد.