جیمز مککاش (۱ آوریل ۱۸۱۱ – ۱۶ نوامبر ۱۸۹۴) فیلسوف اسکاتلندی و رئیس دانشگاه پرینستون بود. او بهعنوان یکی از مدافعان مکتب فلسفی عقل سلیم اسکاتلندی شناخته میشود.
مککاش در خانوادهای مذهبی در آیرشر متولد شد و در دانشگاههای گلاسگو و ادینبرو تحصیل کرد. او در سال ۱۸۳۴ بهعنوان کشیش کلیسای اسکاتلند مشغول به کار شد و بعدها به کلیسای آزاد اسکاتلند پیوست. در سال ۱۸۵۰ بهعنوان استاد منطق و متافیزیک در کالج کویینز بلفاست (اکنون دانشگاه کویینز بلفاست) منصوب شد.
رئاست دانشگاه پرینستون
در سال ۱۸۶۸، مککاش به ایالات متحده رفت و ریاست کالج نیوجرسی (اکنون دانشگاه پرینستون) را بر عهده گرفت. او تا سال ۱۸۸۸ در این سمت باقی ماند، اما تا زمان مرگش به تدریس فلسفه ادامه داد. ساختمان مککاش هال و یک گذرگاه دانشگاهی به افتخار او نامگذاری شدهاند.
آثار فلسفی
مککاش معتقد بود باورهای ما درباره جهان بیرون مستقیماً با حس همراه است و نیازی به استدلالهای علی ندارد. او همچنین بر ماهیت پیشینی اصول بنیادی مانند علیت و اخلاق تأکید کرد.
آشتی علم و دین
مککاش تلاش کرد تا میان نظریه تکامل داروین و مسیحیت آشتی برقرار کند. او معتقد بود کشفهای داروین نه تنها با دین در تضاد نیستند، بلکه شواهد بیشتری از طراحی هوشمندانه در جهان ارائه میکنند. این دیدگاه او میان بسیاری از کشیشان پرسبیتری محبوبیت یافت.