ابن سعاده، با نام کامل ابوعبدالله محمد بن یوسف، در سال ۱۱۰۳ میلادی در مورسیا زاده شد. او از نسبتی که به شهر زادگاهش دارد (مُرسی) شناخته میشود. از شاگردان برجستهای چون ابن رشد، غزالی و ابن عربی بود. در سال ۱۱۲۶ به شرق سفر کرد و در ۱۱۲۷ حج گزارد. پس از بازگشت به اندلس، به تدریس فقه و حدیث پرداخت و به عنوان قاضی در مورسیا و خاتیوا (شاطبه) خدمت کرد.
از مهمترین آثار او «شجره الوهم المترقیة إلى درج الفهم» است که در عرفان نظری نگاشته شده است. ابن سعاده همچنین نقش کلیدی در انتقال مجموعه حدیثی «جامع صحیح ترمذی» به اندلس داشت.
او به دلیل احکام عادلانهاش در میان همه طبقات اجتماعی مورد احترام بود.