گوجیا؛ طعم شیرین جشنها در شبهقاره هند
گوجیا که با نامهای دیگری چون گوگهارا، پداکیا، کارانجی، کاجیکایالو، سوماس و کارجیکایی نیز شناخته میشود، یک کوفته شیرینی سرخشده و بسیار پرطرفدار در شبهقاره هند است. این دسر لذیذ را با سمولینا (سوجی) یا آرد گندم تهیه میکنند و داخل آن را با ترکیبی از خوای شیرین (ماده جامد شیر که موا هم نامیده میشود) و میوههای خشک پر میکنند. سپس این کوفتهها را در روغن حیوانی سرخ میکنند تا بافتی ترد و شکننده پیدا کنند.
تاریخچه و ظاهر نیمهماهی
نخستین اشاره به گوجیا به قرن سیزدهم میلادی برمیگردد؛ زمانی که مخلوط شیره خرما و عسل را در خمیر آرد گندم میپیچیدند و زیر آفتاب خشک میکردند. روش تهیه این شیرینی شباهت زیادی به ساموسا دارد، اما از نظر ظاهری بیشتر شبیه به امپانادا است. گوجیا با فرم نیمهماهی خود، پر از ترکیبی شیرین از میوههای خشک رندهشده و بوداده، خوا، نارگیل رندهشده و اندکی سمولینا است که بافتی دانهدانه و لذیذ به آن میبخشد.
محبوبیت در مناطق مختلف هند
این شیرینی در ایالتهای اوتار پرادش، راجستان، گجرات و بیهار هند بسیار پرطرفدار است و معمولاً آن را برای جشنهای هولی و دیوالی آماده میکنند. در بیهار، نوع خشک این شیرینی «پداکیا» نام دارد که بهویژه در جشن چات بسیار محبوب است. پداکیای بیهاری به دو دسته تقسیم میشود: نوع سمولینایی و نوع خوایی.
- پداکیای سمولینایی: سمولینا را در روغن حیوانی با شکر، بادام، هل، کشمش و سایر مغزها تفت میدهند و سپس سرخ میکنند.
- پداکیای خوایی: خوای خالص را با مغزها و شکر ترکیب کرده و بعد از سرخ کردن سرو میکنند.
تنوع محلی در سراسر هند
غذاهای مشابهی در آشپزی مناطق مختلف هند یافت میشود؛ مانند گوگهارا در گجرات، کارانجی در ماهاراشترا، سوماس در تامیلنادو، گاریجالو در تلانگانا، کاجیکایالو در آندرا پرادش و کارجیکایی در کارناتاکا. تمام این موارد، کوفتههای شیرینی سرخشدهای از آرد گندم هستند که با ترکیبات لذیذ نارگیل خشک یا مرطوب پر شدهاند.
در گوا نیز شیرینی مشابهی به نام نوری وجود دارد که منحصراً در جشنهایی چون گانش چاتورتی برای هندوها و کریسمس برای مسیحیان پخته میشود.
نکته: شیرینیهای چاندراکالا و امپانادا شباهت زیادی به گوجیا دارند؛ اولی یک دسر هندی است و دومی یک شیرینیپزی محبوب در سایر کشورها.