ژرژ دوولشوورز: فیلسوف و روانشناس بلژیکی
ژرژ دوولشوورز (Georges Dwelshauvers)، که با نام مستعار ژرژ مِنیل (Georges Mesnil) نیز قلم میزد (1866–1937)، فیلسوف و روانشناس برجسته فلاندری بلژیکی بود. او برادر ژاک مِنیل، منتقد هنری و آنارشیست، بود.
دوولشوورز تحصیلات فلسفی خود را در دانشگاه آزاد بروکسل آغاز کرد و سپس در آلمان به مطالعه روانشناسی تجربی ویلهلم وونت پرداخت. تلاش او برای ارائه پایاننامه دکتری در زمینه روانشناسی در بروکسل با مخالفت گیوم تیبرگن (Guillaume Tiberghien) مواجه شد و این ماجرا به «پرونده دوولشوورز» (Dwelshauvers affair) مشهور شد. او تنها پس از بازنشستگی تیبرگن توانست در زمینه فلسفه به تدریس بپردازد.
دوولشوورز در مجموعهای از مقالات بین سالهای 1905 تا 1908، به نقد اتکای هانری برگسون (Henri Bergson) به شهود کیفی در مطالعه پدیدههای روانشناختی پرداخت. او همچنین برای نشریات ادبی مختلفی از جمله La Société Nouvelle و نشریه فلاندری Van Nu en Straks (امروز و فردا) که توسط برادرش ویرایش میشد، مقاله مینوشت. دوولشوورز که با اندیشههای فردریش نیچه (Friedrich Nietzsche) از طریق آگوست وِرمایلِن (August Vermeylen) آشنا شده بود، نقش مهمی در پذیرش اندیشههای نیچه در فرانسه و بلژیک ایفا کرد.
دوولشوورز از سال 1920 تا 1924، ریاست آزمایشگاه روانشناسی در بارسلون را بر عهده داشت.
آثار برجسته:
- Les méthodes de l'idéalisme scientifique (روشهای ایدهآلیسم علمی)، 1892
- La synthèse mentale (ترکیب ذهنی)، 1908
- La philosophy de Nietzsche (فلسفه نیچه)، پاریس، 1909
- L'inconscient (ناخودآگاه)، 1916
- La psychologie francaise contemporaine (روانشناسی معاصر فرانسه)، پاریس: آلکان، 1920
- Les mécanismes subconscients (سازوکارهای ناخودآگاه)، 1925
- Traité de psychologie (رساله روانشناسی)، 1928
- Vues sur la psychologie animale (نگاهی به روانشناسی حیوانات)، 1930
- L'étude de la pensée; méthodes et résultats (مطالعه تفکر؛ روشها و نتایج)، 1934
- L'exercice de la volonté (تمرین اراده)، 1935