صنعت ماهیگیری شامل تمام فعالیتهایی است که به صید، پرورش، فرآوری، نگهداری، حملونقل و فروش ماهی و محصولات دریایی میپردازند. این صنعت توسط سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) به سه بخش اصلی تقسیم میشود: ماهیگیری تفریحی، معیشتی و تجاری.
ماهیگیری تجاری با هدف تأمین ماهی و سایر محصولات دریایی برای مصرف انسانی یا استفاده در فرآیندهای صنعتی انجام میشود. معیشت بیش از ۵۰۰ میلیون نفر در کشورهای در حال توسعه بهطور مستقیم یا غیرمستقیم به این صنعت وابسته است.
چالشهای صنعت ماهیگیری
این صنعت با چالشهای جدی مانند صید بیرویه، تغییرات آبوهوایی و امنیت شغلی مواجه است. صید بیرویه نهتنها اکوسیستمهای دریایی را تهدید میکند، بلکه امنیت غذایی بخش قابلتوجهی از جمعیت جهان را به خطر میاندازد.
بخشهای اصلی صنعت
- بخش تجاری: شامل شرکتها و افرادی که در صید وحشی یا پرورش ماهی فعال هستند و محصولات را برای فروش فرآوری میکنند.
- بخش سنتی: مرتبط با جوامع بومی که محصولات ماهی را مطابق با سنتهای خود به دست میآورند.
- بخش تفریحی: شامل فعالیتهایی که با هدف تفریح یا تأمین معیشت انجام میشود و محصولات حاصل از آن به فروش نمیرسد.
تولید جهانی
بر اساس گزارش FAO، در سال ۲۰۰۵، حدود ۷۹ میلیون تن ماهی از طریق صید تجاری و ۴۵ میلیون تن از طریق مزارع پرورش ماهی تولید شد. علاوه بر این، ۱۵ میلیون تن گیاهان آبی مانند جلبک نیز برداشت شد.
صنایع مرتبط
پس از صید، صنایع مرتبط مانند پرورش ماهی، فرآوری ماهی و بازاریابی نقش حیاتی در رساندن محصولات به مصرفکنندگان ایفا میکنند. پرورش ماهی بهعنوان جایگزینی برای صید وحشی، بهویژه در شرایط افزایش تقاضای جهانی، اهمیت یافته است.
منازعات بینالمللی
منازعاتی مانند جنگ توربوت بین کانادا و اتحادیه اروپا یا اختلافات بین ژاپن، چین و کره جنوبی بر سر مناطق اقتصادی انحصاری، نشاندهنده پیچیدگیهای این صنعت در سطح جهانی است.