معماری فاطمیان
معماری فاطمیان که در خلافت فاطمیان (۹۰۹–۱۱۶۷ میلادی) در شمال آفریقا شکوفا شد، ترکیبی از عناصر معماری شرقی و غربی بود. این سبک تحت تأثیر معماری عباسی، بیزانسی، مصری باستان، قبطی و سنتهای شمال آفریقا شکل گرفت و پلی بین سبکهای اسلامی اولیه و معماری مملوکهای مصر ایجاد کرد.
شهرهای اصلی معماری فاطمیان شامل مهدیه (۹۲۱–۹۴۸)، المنصوریه (۹۴۸–۹۷۳) و قاهره (۹۷۳–۱۱۶۹) بودند. قاهره، بهویژه در بخش شرقی نیل، کانون فعالیتهای معماری فاطمیان بود که در آن کاخها، مساجد و ساختمانهای متعددی ساخته شدند.
ویژگیهای معماری
فاطمیان با وجود تأثیرپذیری از معماری میانرودان و بیزانس، ویژگیهای منحصربهفردی مانند قوس کمانی و گنبد ساختند. مساجد آنها معمولاً دارای صحن مرکزی و ایوانهایی با قوسهای کمانی بودند. تزئینات گچبری، کتیبههای کوفی و استفاده از سنگ از دیگر ویژگیهای بارز این سبک است.
آثار برجسته
- مسجدالحاکم
- مسجدالاقمر
- دروازههای بابالنصر و بابالفتوح