خط دریانوردی فال ریور
خط دریانوردی فال ریور، ترکیبی از کشتی بخار و راهآهن، از سال ۱۸۴۷ تا ۱۹۳۷ مسیر نیویورک به بوستون را پوشش میداد. این خط با اتصال راهآهن از بوستون به فال ریور و سپس کشتیهای بخار از طریق خلیج ناراگنسِت و لانگ آیلند ساند به منهتن، به یکی از محبوبترین مسیرهای سفر تبدیل شد.
کشتیهای لوکس و پیشرفته این خط، تجربهای بینظیر برای مسافران فراهم میکرد. ریچارد بوردن، بنیانگذار این خط، با تأسیس شرکت کشتیرانی ایالت خلیج در سال ۱۸۴۷، اولین کشتی بخار به نام بِی استیت را راهاندازی کرد.
دوره شکوفایی
در سال ۱۸۸۳، کشتی پیلگریم با بدنه دوگانه و ظرفیت ۱۲۰۰ مسافر، به عنوان بزرگترین کشتی بخار جهان معرفی شد. کشتیهای بعدی مانند کامنولث (۱۹۰۸) با امکاناتی نظیر اتاقهای مجلل، رستوران و سالن رقص، لقب "کاخهای شناور" را به خود گرفتند.
افول و پایان
با افتتاح پل راهآهن رود تیمز در ۱۸۸۹ و گسترش خودروسازی، رقابت برای این خط تشدید شد. اعتصاب کارگران در ۱۹۳۷ و زیانهای مالی، منجر به تعطیلی آن شد. کشتیهای باقیمانده به قیمت ۸۸۰۰۰ دلار فروخته و اسقاط شدند.