فابیَن کاستنر (زادهٔ ۱۹۷۷) نویسنده و منتقد ادبی سوئدی است که با آثار تجربی و نوآورانهاش شناخته میشود. او در سال ۲۰۰۶ با رمان اول خود، «اونیرین»، جنجالآفرین شد. این کتاب کاملاً از نقلقولهای بدون منبع از هزار اثر ادبی جهان تشکیل شده بود. کاستنر با این کار، به بحث دربارهٔ اصالت در ادبیات پرداخت. بعدها، این کتاب به یک اثر هنری در کتابخانهٔ بنیرز کنستهال در استکهلم تبدیل شد.
در رمان «لِکمانن» (۲۰۱۳)، کاستنر از مقالهای الهام گرفت که در سال ۱۹۰۳ توسط دانیل پاول شرابر نوشته شده بود. این رمان، خواننده را به دنیای توهمزدهٔ یک وکیل آلمانی مبتلا به اختلال روانی میبرد و مفاهیمی مانند جنون و عقل را به چالش میکشد.
در سال ۲۰۱۷، کاستنر در گالری بنیرز کنستهال، کتابی را در ۲۴ ساعت نوشت. نتیجه، رمان کوتاه «آرشیو سوئدی متوسط» بود که به انگلیسی نیز منتشر شد. این کتاب به پروژهای از آرشیو ملی سوئد در دههٔ ۱۹۸۰ میپردازد که هدفش ثبت زندگی یک شهروند معمولی بود، اما نتیجهٔ غیرمنتظرهای داشت.
کاستنر همچنین بهطور منظم برای روزنامهٔ سوئدی سوئنسکا داگبلادت مینویسد و هماکنون در برلین، آلمان، زندگی میکند.