در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۵، اولین روز عید قربان، هواری بومدین، رئیسجمهور وقت الجزایر، دستور اخراج تمام اتباع مراکشی از خاک این کشور را صادر کرد. این اقدام منجر به مهاجرت اجباری حدود ۴۵,۰۰۰ خانواده مراکشی، یا طبق برخی گزارشها، در مجموع ۳۵۰,۰۰۰ نفر شد. البته، منابع جدیدتر تعداد اخراجشدگان را بین ۱۰,۰۰۰ تا ۳۰,۰۰۰ نفر تخمین میزنند و اشاره میکنند که به ۵,۰۰۰ مراکشی تابعیت الجزایر اعطا شده بود.
این اخراج در واکنش به پیمان مادرید (که بدون مشورت با الجزایر یا جنبش پولیساریو منعقد شده بود) و همچنین راهپیمایی سبز در صحرای غربی صورت گرفت.
این مهاجرت اجباری که توسط دولت الجزایر با نام رمز «راهپیمایی سیاه» نامگذاری شده بود، توسط عبدالعزیز بوتفلیقه، وزیر امور خارجه وقت الجزایر، اجرا شد.
پیامدهای انسانی
تخمین زده میشود که ۴۵,۰۰۰ خانواده مجبور به ترک خانه و کاشانه خود شدند؛ بسیاری از این خانوادهها دههها یا حتی قرنها در الجزایر زندگی کرده بودند. اکثر این مراکشیها پیش از اخراج، زندگی مرفهی داشتند و در شرایط خوبی به سر میبردند. بسیاری از خانوادهها از هم جدا شدند؛ مراکشیهایی که با الجزایریها ازدواج کرده بودند، اخراج نشدند، اما اعضای خانواده آنها معمولاً دیپورت شدند. هنوز بسیاری از این افراد موفق به یافتن مجدد اعضای خانواده خود نشدهاند.
یادبود و واکنشها
در سال ۲۰۱۹، ارتش مراکش ویدیویی در فیسبوک منتشر کرد که شامل شهادت پناهندگان مراکشی بود و خواستار عذرخواهی الجزایر شد. این ویدیو همچنین در واکنش به درخواست دولت الجزایر مبنی بر عذرخواهی مراکش برای الجزایریهایی بود که پس از حمله تروریستی سال ۱۹۹۴ در اسنی مراکش، در این کشور سرگردان مانده بودند.
سازمان حقوق بشر مراکش (ODHM) نیز از سازمان ملل متحد خواسته است تا این اخراج را مورد تحقیق قرار دهد.
در ژوئیه ۲۰۱۴، وزارت امور خارجه مراکش مجدداً این موضوع را مطرح کرد و از الجزایر خواست تا یک بازنگری در مورد این مهاجرت اجباری انجام دهد.
«این اخراج اجباری، نقطه تاریکی در تاریخ روابط دو کشور همسایه است که تأثیرات عمیقی بر زندگی هزاران خانواده گذاشت.»